Πόλη μεγάλη, πόλη μικρή. Πόλη αληθινή, πόλη φανταστική...

Δελτίο Τύπου

Πόλη μεγάλη, πόλη μικρή.
Πόλη αληθινή, πόλη φανταστική...
Η έκθεση «Μεγάλη Πόλη» παρουσιάζει μορφές του αστικού χώρου όπως τον φαντάζονται ή τον βιώνουν οι καλλιτέχνες που δημιουργούν με διαφορετικά μέσα. Μέσα σ’έναν χώρο, της Αθήνας ή της Γκαλερί, παρουσιάζονται πραγματικά ή φανταστικά τοπία, που μας ακολουθούν, μας προβληματίζουν, μας κινητοποιούν.
Παρά τις αλλεπάλληλες μεταβολές, η πόλη δεν έχει ακόμα “αφεθεί”. Εξακολουθεί να μας περιβάλλει. Η έκθεση δεν έχει ρόλο αφιερώματος. Επιχειρεί να επανεφεύρει δημιουργικά το αστικό τοπίο και να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση των κατοίκων με τον χώρο γύρω τους.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:
Διαμαντής Αϊδίνης, Γιάννης Γκανάς, ΚΑ-ΚΟ Project (Άρης Κατσιλάκης & Χάρης Κοντοσφύρης), Νίκος Λαγός, Μυρτώ Σταμπούλου, Κώστας Χριστόπουλος και Daniel Egneus.

Την έκθεση «Μεγάλη Πόλη» ντύνει φραστικά με ένα «ζωγραφικό» κείμενό του ο Γιάννης Νένες, ενώ μουσικά ο León με τη μπάντα του.

«ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΛΗ, ΜΙΚΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ»
Έξι ιστορίες αγάπης με διαφορετικό χρώμα στους δρόμους της Αθήνας.

ΚΟΚΚΙΝΟ
Τα πρόσωπα των μοναχικών οδηγών αναβοσβήνουν κόκκινο – σκοτάδι – κόκκινο – σκοτάδι, πράσινο σταματημένοι περιμένοντας ν’ ανάψει, στα ποτάμια των λεωφόρων τις νύχτες, όταν δεν πηγαίνουν πουθενά – μόνον άσκοπα γυρίζουν.
ΜΠΛΕ
Τα στένσιλ της Madonna, στους τοίχους ψεκασμένα της εφιαλτικής Ασκληπιού, τρέχουν ρυάκια τα πιο αληθινά μπλε δάκρυα που είδε ποτέ αυτός ο δρόμος.

ΑΣΠΡΟ - ΜΑΥΡΟ
Στο τέρμα της τρελής ανηφόρας της μικρής, σκαρφαλωμένης οδού Χέρσωνος, στα μισοσπασμένα της σκαλοπάτια, λίγο πριν βγεις στις πρασινάδες του Λυκαβηττού, ένα ζευγάρι χωρικών, ασπρόμαυροι, σε χοντρό ράστερ φωτοτυπημένοι, επάνω στον γάιδαρό τους, τοιχοκολλημένοι στο φυσικό τους μέγεθος, σε κοιτάζουν στα μάτια έτοιμοι να επιστρέψουν στο φυσικό τους περιβάλλον.
ΡΟΖ
Τα γκρίζα τσιμέντα στο Γκάζι, λουσμένα από τα πορτοκαλί φώτα του Δήμου, δείχνουνε πάντα ροζ, αυτό τής ευτυχίας τής στρουθοκαμήλου πατημένης από χιλιάδες ωλ-σταράκια.
ΣΑΠΙΟ ΜΗΛΟ
Το Σάββατο τελειώνει απότομα, με ένα μεγάλο γκουπ. Σκάνε αργά το απόγευμα οι ντάνες με τις εφημερίδες στα πεζοδρόμια των περιπτέρων, με πάταγο δηλώνουν το φρεσκοτυπωμένο άχθος των ειδήσεών τους, την ελαφρότητα των προσφορών τους, πάνω στα καρώ πλακάκια – σάπιο μήλο, γκουπ και ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να γυρίσεις σπίτι.
ΟΡΕΙΧΑΛΚΟΣ
Πάντα θα περνάς τη Διδότου και θα ρίχνεις μία απογοητευμένη ματιά στην προτομή της Λαμπέτη. Κάποιος δεν ήρθε ποτέ στο ραντεβού σας».
Γιάννης Νένες

Εγκαίνια: Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012, 8 μ.μ.

Σας περιμένουμε το βράδυ των εγκαινίων στις 10 μ.μ. να απολαύσουμε τον León με τη μπάντα του και Chivas cocktails & drinks.


Διάρκεια έκθεσης: 9 Φεβρουαρίου έως 10 Μαρτίου 2012
Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20
Ώρες λειτουργίας: Τρ. – Παρ. 11.00 -15.00 και 17.00–21.00, Σάβ. 11.00 –14.00
Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

Η τεκμηρίωση της έκθεσης "Ο εύμορφος άνθρωπος"

Η τεκμηρίωση της έκθεσης "Ο εύμορφος άνθρωπος" στον τεχνοχώρο της οδού Λεμπέση με Κηπουρό, Κορμπάκη, Αντωνίου

Ο εύμορφος άνθρωπος
Σχεδιάζοντας περίκλειστα την ανθρώπινη μορφή


Δεν βλέπουμε αυτό που θέλουμε
Βάτσουγκ Ρεπμόλφ

Η ευμορφία ως κατασταλαγμένο γούστο αποτελεί μια αυστηρώς εσωτερική κατανόηση της θέασης και ανάγνωσης της ανθρώπινης μορφής. Έφτασε στο ιστορικό της όριο στα τέλη του 19ου αι., κατασκευάζοντας ένα μοντέλο για το γούστο της αστικής τάξης. Τα εύμορφα πορτραίτα είναι ισορροπημένα πρόσωπα γεμάτα ισομέρειες, συμμετρίες και παραισθητικότητες. Στον 20ο αι. η φύση, ο κόσμος, ο θεός και ο άνθρωπος άρχισαν να απομακρύνονται ως υπόβαθρο από τα έργα τέχνης, κατασκευάζοντας αινίγματα οπτικά μιας γλώσσας Πυθικής. Αυτός ο νέος χείμαρρος οπτικών γεγονότων με στρεβλώσεις ακόμα και χωροχρονικές της ανθρώπινης μορφής που δεν είχαν σχέση με τις παραδοσιακές έννοιες της αρμονίας, γκρέμισε το αρχοντικό γούστο των παλαιών αστών και άφησε να αναδυθεί το γούστο του νέου φιλελεύθερου καπιταλιστή αστού. Πλέον ο καινούργιος εύμορφος γνωστικιστής αστός περιφέρει το ανήσυχο Πυθικό του γούστο στα μουσεία πάνω από μισό αιώνα τώρα. Έτσι εύμορφες συνθέσεις λογικής και συγκινήσεων ανθρωπολογικού χαρακτήρα επιπλέουν από εικαστικούς ικανούς στην ψυχογράφηση όπως ο Λούσιαν Φρόυντ και ο Γιώργος Ρόρρης. Ένα εξίσου κλασσικό παράδειγμα ανθρωπολογικής και ψυχολογικής προοπτικής μιας ανθρώπινης μορφής αποτελούν τα εύμορφα αυτοπορτραίτα του Ρέμπραντ που κατάφεραν να θέσουν ζητήματα ορισμού της τέχνης ως σχέση ηθικής μοναξιάς και κοινωνίας.
Η τέχνη συχνά ορίζεται είτε ως μια μορφή με νόημα, είτε ως μια έκφραση συναισθημάτων, είτε ως μια μορφή με αμιγώς αισθητική αξία, είτε ως αξία διακριτή από την ηθική, τη γνωστική και ωφελιμιστική αξία, είτε τέλος ως πρόσβαση στην κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ύπαρξης.
Στην αποευκλείδια τέχνη του 20ου αι., η αναδομημένη μορφή τέχνης της προτασιακής και αφηρημένης λογικής κάνει τη συνείδηση να χαλαρώνει πλήρως τους δεσμούς με τον εξωτερικό κόσμο, αντικαθιστώντας τα σύμβολα με έννοιες που ανήκουν πλήρως στο υποκείμενο. Η Πλατωνική αναξιοπιστία των αισθήσεων, η ταύτιση του κάλους της εικόνας με την αλήθεια, εξασθένησε το «Ευ» σε «Α», από Εύσχημο σε Άσχημο, από Εύμορφο σε Άμορφο. Μέσα σε όποια ασύμμετρη σχέση ανάμεσα στο Ευ και στο Α, καλλιτέχνες του παρόντος ή του παρελθόντος οδηγούν τον κλειστό κόσμο της συνείδησης που γνωρίζει τον εαυτό της, που αναγνωρίζει το πορτραίτο της, σε ένα ανοιχτό κόσμο συνείδησης που εκρήγνυται προς τα μπρος, προς τους άλλους, προς τον κόσμο, προς τη λογοτεχνία για το νέο εύμορφο άνθρωπο.


Ευμορφίζουν τον άνθρωπο οι: Δήμος Κηπουρός, Γιώργος Κορμπάκης, Νικόλας Αντωνίου

Οι ανθρώπινες δυνάμεις και ικανότητες στη ζωγραφική παράσταση ιχνηλατούνται υπό το πρίσμα του ρεαλισμού στην αφηγηματολογική και την εννοιακή άποψη. Η αφηγηματολογική περιγράφεται με μια μιμητική σταθερά που άλλοτε λειτουργεί υπερβατικά, συμβολικά, και άλλοτε αναπαραστατικά. Η εννοιακή άποψη συσσωρεύει δεδομένα παρατήρησης, αντίληψης και αναλογικής εξήγησης της πραγματικότητας. Ο Δήμος Κηπουρός προσπαθώντας τις εσωτερικές μορφές των ηρώων του να τις σχεδιάσει σαν αυθόρμητες ροπές από τα μέσα προς τα έξω ζωγραφίζει παραλλαγές της εύμορφης αναγνωρίσιμης εξωτερικής μορφής κοντά σε άμορφες θολότητες. Ισορροπώντας σε αυτό το βολικά διφορούμενο σημείο, ξετρυπώνει οπτικές ουσίες αποδοκιμάζοντας τον μυωπικό ηδονισμό, επικρίνοντας τον μοντερνισμό. Η αψήφιστη ζωγραφική του υπεροψία σφυρηλατεί τρισδιάστατες, ευρυγώνιες κατανομές χώρων του Fragonard με τις δυναμικές σχεδιαστικές εκχυμώσεις του Ροκοκό. Η αμφιταλάντευση ανάμεσα σε υπαρξιακές και νατουραλιστικές ευμορφίες κάνει τον Κηπουρό να ζωγραφίζει ευμετάβλητα, εμπειρικά, αυτοσχεδιαστικά με τα έντονα φιλμικά βλέμματα πρωταγωνιστών ενός David Lynch ή ενός Krzysztof Kieślowski.

«Το δε άνω θρώσκω ον (άν-θρωπος) θανάτω υπέρβαση δύναται τελέσαι». Οι παρετυμολογικές ενορμήσεις χριστιανικής λογικής ταυτοποιούν το βλέμμα που αρνείται να κοιτάξει μέσα του αλλά κοιτάζει έξω του. Η ελευθερία του βλέμματος διασπά την παλιά καθιερωμένη ευλάβεια προς τη γη και το βλέμμα του άνω θρώσκω όντος φαίνεται από τον θεατή χαμηλωμένο και με σχεδόν κλειστά τα βλέφαρα. Τι κοιτάς με χαμηλωμένο το βλέμμα από πάνω προς τα κάτω; Πρωτίστως τα χέρια που δένουν τα δάχτυλα σε κόμπους υποκειμένου. Αυτός ο καλλωπισμός του είναι φαίνεται σαν ένα γλυπτό αντικείμενο (ερμητικά κλειστό μέσα στις σφραγισμένες παλάμες είναι το είναι). Το αντικείμενο-χέρι κάτω από το μελαγχολικό βλέμμα του άνω θρώσκω αλληγοριστή εγκαταλείπει στο χαρτί, ως ένα αυθαίρετο υλικό-σημαίνον, το θραύσμα που διασώθηκε από τις αρπαγές κάποιας μονοσήμαντης σημασίας της πανταχού παρούσας εικόνας. Η πανταχού παρούσα εικόνα είναι μια ανθρωποκεντρική εικόνα στον αμφιβληστροειδή ενός εικονοκλάστη ανίκανου να εκμηδενίσει το ορατό. Ο Γιώργος Κορμπάκης ομογενοποιεί το εικαστικό βλέμμα του σε δύο διαφορετικά μέσα, βίντεο και σκιαγραφικό σχέδιο, όπως έκανε ο Durer ανάμεσα στη χαρακτική και τη ζωγραφική του. Αυτό το κατόρθωμα του Κορμπάκη ως διαλεκτική στροφή απαλλάσσει τα έργα του από την εκφοβιστική τους αύρα εξοικειώνοντας την υλική τους υπόσταση σε μια ενιαία αισθητική, δημιουργώντας μια εικόνα έκκεντρη, χωρίς πρότυπο. Πρόκειται για μια εικόνα που πιστεύει στην Πραγματικότητα του πρότυπού της.


Ο Νικόλας Αντωνίου χρησιμοποιεί διαλεκτικές εικόνες συγκλονιστικής αντιπαράθεσης στις οποίες ο χρόνος ακινητοποιείται ως συμπαγής μονάδα οριοθετημένος σε ένα λαμπυρίζον graffiti πεδίου. Έτσι οι οντότητες που ζωγραφίζει εξαγοράζουν μια απειλούμενη στιγμή παρελθόντος, εξαναγκάζοντας τον χρόνο με ένα βίαιο σχεδιαστικό ή ζωγραφικό τράβηγμα σε μια φωτισμένη χρωματική σύμπτωση με τον εαυτό του. Το Ά-μορφο πρόταγμα του Αντωνίου είναι να αποκαταστήσει τη δυνατότητα τέτοιων συμβολικών συσχετισμών ενώ παράλληλα εκκαθαρίζει αυτόν τον κόσμο φυσικής μυθολογίας εύμορφων εφηβικών αναπολήσεων. Οι μορφές του τραβιούνται και συσπώνται όπως ο απελπισμένος άνθρωπος του Gustave Courbet σε έναν ρεαλισμό ατμοσφαιρικά κοινωνιστικό ή γιγαντώνονται όπως σε μια υπέρταση των μορφών του Goya.

Χάρης Κοντοσφύρης
Ομόνοια 13/10/2011 και Φλώρινα 16/10/2011


Δελτίο Τύπου:
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/blog-post_1951.html
http://www.technohoros.org/
http://antoniounikolas.blogspot.com/
http://www.youtube.com/watch?v=DOC6ErWLLwE

ΕΥΜΟΡΦΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σχεδιάζοντας περίκλειστα την ανθρώπινη μορφή"
Έκθεση ζωγραφικής

Νικόλας Αντωνίου | Δήμος Κηπουρός | Γιώργος Κορμπάκης

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την έκθεση ζωγραφικής τριών νέων καλλιτεχνών αποφοίτων της σχολής καλών τεχνών Φλώρινας με καθηγητές τον Γιάννη Καστρίτση και Χάρη Κοντοσφύρη με τίτλο "Εύμορφος άνθρωπος - σχεδιάζοντας περίκλειστα την ανθρώπινη μορφή".
Ευμορφίζουν τον άνθρωπο: Δήμος Κηπουρός | Γιώργος Κορμπάκης | Νικόλας Αντωνίου

Ο Χάρης Κοντοσφύρης γράφει για τους καλλιτέχνες:
"...Ο Δήμος Κηπουρός προσπαθώντας τις εσωτερικές μορφές των ηρώων του να τις σχεδιάσει σαν αυθόρμητες ροπές από τα μέσα προς τα έξω ζωγραφίζει παραλλαγές της εύμορφης αναγνωρίσιμης εξωτερικής μορφής κοντά σε άμορφες θολότητες. Ισορροπώντας σε αυτό το βολικά διφορούμενο σημείο, ξετρυπώνει οπτικές ουσίες αποδοκιμάζοντας τον μυωπικό ηδονισμό, επικρίνοντας τον μοντερνισμό. Η αψήφιστη ζωγραφική του υπεροψία σφυρηλατεί τρισδιάστατες, ευρυγώνιες κατανομές χώρων του Fragonard με τις δυναμικές σχεδιαστικές εκχυμώσεις του Ροκοκό. Η αμφιταλάντευση ανάμεσα σε υπαρξιακές και νατουραλιστικές ευμορφίες κάνει τον Κηπουρό να ζωγραφίζει ευμετάβλητα, εμπειρικά, αυτοσχεδιαστικά με τα έντονα φιλμικά βλέμματα πρωταγωνιστών ενός David Lynch ή ενός Krzysztof Kieślowski..."

"...Ο Γιώργος Κορμπάκης ομογενοποιεί το εικαστικό βλέμμα του σε δύο διαφορετικά μέσα, βίντεο και σκιαγραφικό σχέδιο, όπως έκανε ο Durer ανάμεσα στη χαρακτική και τη ζωγραφική του. Αυτό το κατόρθωμα του Κορμπάκη ως διαλεκτική στροφή απαλλάσσει τα έργα του από την εκφοβιστική τους αύρα εξοικειώνοντας την υλική τους υπόσταση σε μια ενιαία αισθητική, δημιουργώντας μια εικόνα έκκεντρη, χωρίς πρότυπο. Πρόκειται για μια εικόνα που πιστεύει στην Πραγματικότητα του πρότυπού της.

"...Ο Νικόλας Αντωνίου χρησιμοποιεί διαλεκτικές εικόνες συγκλονιστικής αντιπαράθεσης στις οποίες ο χρόνος ακινητοποιείται ως συμπαγής μονάδα οριοθετημένος σε ένα λαμπυρίζον graffiti πεδίου. Έτσι οι οντότητες που ζωγραφίζει εξαγοράζουν μια απειλούμενη στιγμή παρελθόντος, εξαναγκάζοντας τον χρόνο με ένα βίαιο σχεδιαστικό ή ζωγραφικό τράβηγμα σε μια φωτισμένη χρωματική σύμπτωση με τον εαυτό του. Το Ά-μορφο πρόταγμα του Αντωνίου είναι να αποκαταστήσει τη δυνατότητα τέτοιων συμβολικών συσχετισμών ενώ παράλληλα εκκαθαρίζει αυτόν τον κόσμο φυσικής μυθολογίας εύμορφων εφηβικών αναπολήσεων. Οι μορφές του τραβιούνται και συσπώνται όπως ο απελπισμένος άνθρωπος του Gustave Courbet σε έναν ρεαλισμό ατμοσφαιρικά κοινωνιστικό ή γιγαντώνονται όπως σε μια υπέρταση των μορφών του Goya..."

Εγκαίνια έκθεσης: Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011 20:00

Διάρκεια: 9 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου 2011
Ημέρες και ώρες λειτουργίας:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 11:00 - 14:30 & 17:30 - 20:30
Τετάρτη, Σάββατο 11:00 - 16:00
Κυριακή, Δευτέρα κλειστά

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
info@technohoros.org
Χορηγία οίνου εγκαινίων
ΕΑΣ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ

Πληροφορίες:
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/blog-post_30.html
http://www.technohoros.org/
http://antoniounikolas.blogspot.com/
http://www.youtube.com/watch?v=DOC6ErWLLwE

Η «σΕξαρση» μια τολμηρή έκθεση 52 εικαστικών

http://www.boozecooperativa.com/?lang=gr&l=3
Δείτε σχεδον όλη την έκθεση στο ιστιότοπο του boozecooperativa Τετάρτη 2 Νοεμβρίου
Ομαδική Έκθεση Σύγχρονης Εικαστικής Τέχνης.
Αίθουσα Εκθέσεων Booze Cooperativa
2 - 30 Νοεμβρίου 2011.

Ο Επιμελητής ACG Art του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος κ. Μεγακλής Ρογκάκος οργανώνει την έκθεση που τιτλοφορείται σΕξαρση: Σχέσεις Πέους & Αιδοίου στις Σύγχρονες Εικαστικές Τέχνες και παρουσιάζεται στον πρωτοποριακό χώρο τέχνης Booze Cooperativa στην Αθήνα.

Η «σΕξαρση» είναι μία ομαδική έκθεση με θέμα την σχέση -ένωση ή διαχωρισμό- και των δύο γεννητικών οργάνων -πέους κι αιδοίου- στις εικαστικές τέχνες. Η έκθεση περιλαμβάνει 45 έργα από αντίστοιχο αριθμό διεθνών καλλιτεχνών σε διάφορες μορφές – όπως βίντεο, γλυπτική, εγκαταστάσεις, ζωγραφική, μικτή τεχνική και φωτογραφία.

Το θέμα που επέλεξε ο κ. Μεγακλής Ρογκάκος είναι σκοπίμως τολμηρό. Η «σΕξαρση» προέκυψε ως αντίδραση στην σιωπηρώς συνεχιζόμενη λογοκρισία της παρουσίασης των γεννητικών οργάνων στις εικαστικές τέχνες του 21ου αιώνα. Η έκθεση εορτάζει ένα μεγάλο εύρος στυλ με τα οποία κατάλληλοι εικαστικοί αναπαριστούν το πέος και το αιδοίο με πρωτόγνωρη αμεσότητα και διαφάνεια. Στόχος είναι να αποδειχθεί ότι η εικαστική αναπαράσταση πέους κι αιδοίου μπορεί να είναι επιβραβευτική γενικά για το φιλότεχνο κοινό. Τα εκθέματα σκοπεύουν να γεννήσουν στους θεατές ποικίλα συναισθήματα – όπως αμηχανία, βεβήλωση, γέλιο, διαστροφή, ευθυμία, ζήλια, ηδονή, θάρρος, ίντριγκα, κατάπτωση, λαγνεία, μαζοχισμό, ντροπή, ξενογαμία, οικειότητα, πόθο, ρομαντισμό, σαδισμό, τύψεις, υστερία, φιληδονία, χυδαιότητα, ψάξιμο και ωραιότητα.

Ένας εικονογραφημένος κατάλογος με κείμενα του κ. Μεγακλή Ρογκάκου (Ελληνικά & Αγγλικά) συνοδεύει την έκθεση.

Συμμετέχουν:

1.1. Ανώνυμος (Κίνα α. 1900)
2. Σπύρος Αγγελόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 05.05.1979 / δρα: Αθήνα)
3. Μπλάνκα Αμέσκουα (Μεξικό, Πόλη Μεξικού γ. 06.03.1971 / δρα: Αθήνα, Νέα Υόρκη, Πόλη Μεξικού)
4. Δημήτρης Αντωνίτσης (Ελλάδα, Αθήνα γ. 13.09.1966 / δρα: Αθήνα & Νέα Υόρκη)
5. Νταβίντ Άρμπιτμαν (Μεξικό, Πόλη Μεξικού γ. 30.05.1966 / δρα: Ισραήλ, Γιόκνεαμ)
6. Γιώργος Βαβυλουσάκης (Ελλάδα, Χίος γ. 11.10.1970 / δρα: Αθήνα)
7. Κωνσταντίνος Βαβυλουσάκης (Ελλάδα, Χίος γ. 11.10.1970 / δρα: Αθήνα)
8. Αλέξανδρος Βούτσας (ΗΠΑ, Νέα Υόρκη, Μανχάταν γ. 10.05.1961 / δρα: Αθήνα)
9. Γένεσις Μπράιερ Π-Όριτζ (Αγγλία, Μάντσεστερ γ. 22.02.1950 / δρα: ΗΠΑ, Νέα Υόρκη)
10. Νίκος Γιαβρόπουλος (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 01.04.1971 / δρα: Αθήνα)
11. Γκαμπριέλ Γκρουν (Αργεντινή, Μπουένος Άιρες γ. 09.06.1978 / δρα: Μπουένος Άιρες)
12. Έλλη Γρίβα (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 12.02.1972 / δρα: Αθήνα & Βερολίνο)
13. Αλέξανδρος Δημητριάδης (Ελλάδα, Βόλος γ. 24.03.1962 / Αθήνα)
14. Κώστας Ευαγγελάτος (Ελλάδα, Κεφαλονιά, Αργοστόλι γ. 12.11.1957 / δρα: Αθήνα)
15. Μαρίβα Ζαχάρωφ (Ελλάδα, Αθήνα γ. 25.02.1978 / δρα: Αθήνα)
16. Τίνα Καμπάνη (Ελλάδα, Αθήνα γ. 24.09.1962 / δρα: Αθήνα)
17. Νικόλας Κληρονόμος (Ελλάδα, Αθήνα 17.03.1954 / δρα: Αθήνα)
18. Χάρης Κοντοσφύρης (Ελλάδα, Λέσβος, Μυτιλήνη γ. 1965 / δρα: Αθήνα)
19. Νίκος Κρυωνίδης (Ελλάδα, Ξάνθη γ. 22.04.1963 / δρα: Θεσσαλονίκη)
20. Ιωακείμ Λαπότρ (Γαλλία, Παρίσι γ. 1978 / δρα: Παρίσι)
21. Στάθης Λιβάνης (Ελλάδα, Ιθάκη γ. 24.12.1941 / δρα: Παρίσι & Αθήνα)
22. Παναγιώτης Λιναρδάκης (Ελλάδα, Σπάρτη γ. 03.02.1957 / δρα: Παρίσι & Αθήνα)
23. Χόρχε Λοπέζ (Αργεντινή, Σαν Χουάν γ. 11.03.1975 / δρα: Ισπανία, Βαλένθια)
24. Χάινριχ Λοσόου (Γερμανία, Μόναχο 1843-1897 / δρα: Παρίσι)
25. Μεγακλής (Αγγλία, Λονδίνο γ. 23.12.1972 / δρα: Αθήνα)
26. Άλκηστη Μιχαηλίδου (Ελλάδα, Κρήτη, Ηράκλειο γ. 01.01.1959 / δρα: Αθήνα)
27. Μάρω Μιχαλακάκου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.06.1967 / δρα: Αθήνα)
28. Σαλβατόρε Μορβίλο (Ιταλία, Σαντ’ Αγκάτα γ. 01.01.1959 / δρα: Λονδίνο)
29. Νίκολας Μουρ (Αγγλία, Λονδίνο γ. 19.05.1958 / δρα: Σύρος, Ελλάδα)
30. Ελένη Μπαγάκη (Ελλάδα, Κρήτη, Χανιά γ. 22.12.1979 / δρα: Αθήνα)
31. Ελένη Μυλωνά (Ελλάδα, Αθήνα γ. 14.09.1944 / δρα: Αθήνα & Νέα Υόρκη)
32. Γαβριέλα Ντάρις (Καναδάς, Τορόντο γ. 01.11.1982 / δρα: Λονδίνο)
33. Λένα Ντίμοβα (Σοβιετική Ένωση, Μόσχα γ. 08.03.1959 / δρα: Αθήνα)
34. Οφ Αρτ: Ρούλα Καραφέρη (Ελλάδα γ. 21.11.1966 / δρα: παγκοσμίως)
35. Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 01.03.1975 / δρα: Αθήνα)
36. Θάνος Παναγιώτου (Ελλάδα, Μαρούσι γ. 05.05.1985 / δρα: Αθήνα)
37. Παντελής Παντελόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα 19.04.1957 / δρα: Αθήνα)
38. Ανδρέας Παπαναστασίου (Ελλάδα, Πάτρα γ. 08.04.1980 / δρα: Αθήνα)
39. Σωτήρης Παπανικολάου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 29.09.1963 / δρα: Αθήνα)
40. Κ.Ν. Πάτσιος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 26.11.1977 / δρα: Αθήνα)
41. Ελένη Παυλοπούλου (Ελλάδα, Λάρισα γ. 24.10.1969 / δρα: Αθήνα)
42. Γιαναγκάουα Σιγκενόμπου (Ιαπωνία 1787-1832 / δρα: Γιαναγκάουα-τσο)
43. Γιώτα Σκαρβέλη (Ελλάδα, Σπάρτη γ. 09.01.1958 / δρα: Αθήνα & Λονδίνο)
44. Μαργαρίτα Σκόκου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 03.06.1943 / δρα: Αθήνα)
45. Άγγελος Σκούρτης (Ελλάδα, Πάτρα γ. 16.05.1949 / δρα: Αθήνα)
46. Λία Σταμοπούλου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 21.08.1964 / δρα: Αθήνα)
47. Βιτάλι Στατσίνσκι (Καζακστάν, Κζιλ-Όρντα 1928-2010 / δρα: Παρίσι)
48. Γιώργος Στριφτάρης (Ελλάδα, Άρτα 14.09.1967 / δρα: Αθήνα)
49. Ορέστης Συμβουλίδης (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.10.1979 / δρα: Αθήνα)
50. Τζιάρα (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 17.03.1963 / δρα: Κρήτη, Χανιά)
51. Κορίνα Τριανταφυλλίδου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.01.1978 / δρα: Αθήνα)
52. Ραλφ Τσιρβόγκελ (Γερμανία, Κλάουστχαλ-Τσέλερφελντ γ. 11.02.1975 / δρα: Βερολίνο)
53. Φίλιππος Τσιτσόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 30.04.1967 / δρα: Μαδρίτη)
54. Πάβλος Χαμπίδης (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 13.11.1957 / δρα: Αθήνα)
55. Άρης Χατζόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 02.11.1982 / δρα: Αθήνα)

ΑΝΟΙΧΤΑ: Κάθε ημέρα, 14:00-22:00.
ΕΓΚΑΙΝΙΑ: Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011, στις 21:00.

ΧΟΡΗΓΟΙ: Η έκθεση διοργανώνεται υπό την αιγίδα της «Θετική Φωνή», Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας.

Η τεκμηρίωση της συμμετοχής του Χάρη Κοντοσφύρη στα παρακάτω link:
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/08/blog-post_4047.html
http://www.harriskondosphyris.com/archive_new.php/8/2011
http://www.harriskondosphyris.com/archive_new.php/9/2011

3η Μπιενάλε Αθήνας

Δελτίο Τύπου

ΠΑΡΑΠΛΕΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΕΓΩ ΣΤΟ ΕΜΕΙΣ

Διακυβέρνηση της προσοχής
Η ελευθερία, σαν ένας τρόπος διακυβέρνησης των ανθρώπων, σημαίνει να εξετάζουμε την απουσία περιορισμών σαν ένα είδος περιορισμού, κάτι που είναι παράδοξο.
Νέοι καλλιτέχνες, από τις Σχολές Καλών Τεχνών Αθήνας (1ο εργ. γλυπτικής), Θεσσαλονίκης (2ο εργ. ζωγραφικής) και Φλώρινας (3ο εικαστικό εργαστήριο), σε συντονισμό του τελευταίου, βρέθηκαν σε συνέργεια με το Νίκο Χαραλαμπίδη στον τόπο της καρναβαλικής του παύσης με την Σχεδία ΑΔΙΠΛΕΩ και το project KSERO και διασφάλισαν με την ανασκοπική υπαγωγική μέθοδο Ρελτίχ [1] την ηθική και εικαστική υποστήριξη της συγκρουσιακής ευταξίας του καλλιτέχνη.
Η καρναβαλική παύση του εικαστικού Νίκου Χαραλαμπίδη είναι η πολεοδομική τεχνο-πολιτική διάταξη εικαστικών έργων που μελετάνε καταναγκαστικούς χώρους. Στην 3η Μπιενάλε της Αθήνας στη Διπλάρειο Σχολή ο Ν.Χ στοιβάζει χρόνους, εκτοπίζει σταθερότητες, διαμορφώνει συγκεκριμενικότητες, δείχνει την καταβεβλημένη μνημειακότητα, καλλιεργεί πολιτικά μορφώματα, διορθώνει μοχθηρότητες, ισορροπεί αστάθειες, ανταγωνίζεται αθώα υποκείμενα, φιλελευθεροποιεί αγώνες, διακυδεύει την εκπαίδευση, επονομάζει τη δημοσιότητα, διασφαλίζει την κοινότητα, οργανώνει εκπροσωπήσεις, συστήνει αποικίες, αγιοποιεί την διάνοια, διαχωρίζει τις δημόσιες υπηρεσίες από τη μηχανική υποστήριξη, εστιάζει στη διαφάνεια, προσδοκά στην κοινή γνώμη, ασκεί την κυριαρχία, διδάσκει ως δάσκαλος, αποεδαφοποιεί το συλλογικό ολ-οπτικό, υπολογίζει την ντροπή, μελοδραματοποιεί τις προσωποποιημένες συγκρούσεις και διαβάζει τα σημάδια ενός ιδιωτικού εσωτερικευμένου εαυτού που εκδηλώνεται δημόσια.
To 1936 o Χίτλερ στην τελετή των Ολυμπιακών Αγώνων παρουσίασε ένα άρμα, μικρογραφία του σταδίου, με τη λεζάντα στη ρωσική γλώσσα «ΤΟ ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΟ ΚΑΘΟΡΙΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ». Από αυτό το άρμα έχει διασωθεί ένα στιγμιότυπο. Ο εικαστικός Ν.Χ. εντάσσει αυτό το ντοκουμέντο στην έρευνα του SOSIAL GYM, μια αλληγορία πάνω στον καταναγκασμό.

NO-EGO (ομάδα φοιτητών της Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης): project KSERO

Άρμα KSERO: τροχήλατη φορεσιά στις παρελθοντικές και σύγχρονες προσφυγικές και καταναγκαστικές πορείες. Οι αφηγήσεις και τα αναγνώσματα του παρελθόντος μας οδήγησαν στο άρμα KSERO, ένα σκάφανδρο φτιαγμένο από σόλες χρησιμοποιημένων παπουτσιών.
Η αρματοδρομία του εικαστικού Ν.Χ. θυμίζει τις πορείες των προσφύγων, κομβόι αυτοκινήτων, κομβόι ανθρώπων. Από αυτή την διήγηση και το στιγμιότυπο του παρελθόντος του ’36 θέτετε σε κίνηση το άρμα μέσω της ώθησης.
Το άρμα KSERO προσδιορίζει τις καταναγκαστικότητες του σύγχρονου ανθρώπου. Επαναπροσδιορίζει την ταυτότητα του ως μετανάστη, ως άστεγο, ως πρόσφυγα, τον υποβιβασμό του σε αθέλητες και άβουλες συμπεριφορές αγέλης.

Κουκούλα KSERO: δημαγωγική μάσκα. Η κουκούλα KSERO ξέρει. «…Φανέρωσέ μου τη μάσκα που κρύβεις κάτω από τη μάσκα που φοράς» (Τρύπες). Η καταδοτική, παραπλανητική, προστατευτική, κοσμική χρήση της επικαιροποιεί ζητήματα συμπεριφοράς και αξιών του κοινωνικού σήμερα (Υπερήρωες, Ζαπατίστας, κουκουλοφόρος, Κου-κλουξ-κλαν, φερεντζές, δήμιος, καρναβάλι, facebook, μάσκα-στολή, υποκριτής).
Αυθόρμητη περφόρμανς KSERO: Ο Ν.Χ. παρέλαβε μια σαρακατσάνικη καλύβα προκειμένου να την ενσωματώσει στο μεγάλο ξυλότυπο άρμα του Χίτλερ στο κέντρο της καρναβαλικής παύσης. Η καλύβα αποτέλεσε έναν υπαίθριο τόπο μέσα σε έναν αστικό τόπο. Μια ολόκληρη πανοπλία κωδίκων με τις κουκούλες- KSERO των NO-EGO συμπεριφέρθηκαν διατεταγμένα ελέγχοντας, ρυθμίζοντας τις αλλαγές στο χώρο με την εξέλιξη της περφόρμανς.

Οι αφηγήσεις ως μορφή τόπων, αναπαριστώνται σε περιγραφές είτε εξεικονίζονται από δράστες. αφηγήσεις ως μορφή τόπων, αναπαριστώνται περιγραφικά είτε εξεικονίζονται με δράσεις. Οι δράστες της περφόρμανς μετακίνησαν την Σαρακατσάνικη καλύβα από τη Διπλάρειο Σχολή στο παρακείμενο κατάστρωμα της λαχαναγοράς Αθηνών. Εκεί τη διχοτόμησαν δίπλα στα στρωσίδια ενός κοιμώμενου μετανάστη και την επέστρεψαν στο Σταλινικό ξυλότυπο άρμα ως γλυπτική επισήμανση για το πώς ο άτεχνος ανακόπτει τον έντεχνο καταναγκαστικό πολιτισμό. Η εγκατάσταση της καλύβας άρχισε να λειτουργεί ως πρωτόγονο χωρικό συντακτικό ανάμεσα σε μορφές μαυσωλείων και καταναγκαστικών κτιρίων. Η περφόρμανς KSERO αθέατη, αυθόρμητη στασίασε για λίγο από τον έγκυρο εναγκαλισμό της Μπιενάλε και τέλος σαν λαϊκό παραμύθι, περιστατικό εφιάλτη στον ύπνο μπαγκλαντεσιανού μετανάστη που κοιμόταν στο υπερώο της λαχαναγοράς, επέστρεψε προς θέαση.
Η υπερπληθώρα πληροφοριών και η αναξιοποίητη ελλιπής γνώση φιμώνει τον απαθή σύγχρονο άνθρωπο. Η χρήση του λεκτικού KSERO[2] λειτουργεί ως προειδοποίηση της ικανότητας να ξέρεις. Το project KSERO –μάσκες και άρμα– αποτιμά την πρόσωπο με πρόσωπο γνώση που λειτουργεί ως ένα είδος δημοκρατίας που καλλιεργεί την διακυβέρνηση της προσοχής.


Ομάδα φοιτητών της Καλών Τεχνών Φλώρινας: Σχεδία Αδιπλέω[3]
Σχεδία Αδιπλέω: Σχολικά θρανία σε παράταξη φιλοξενούν ενυπόγραφα τάπερ art καλλιτεχνών. Αυτή η ευταξία λειτουργεί σε μια έκταση δέκα μέτρων μέχρι το λάβαρο που εικονίζει τον Ν.Χ. «δάσκαλο» ντυμένο τσολιά. Πίσω από το λάβαρο άλλα θρανία άτακτα συσσωρευμένα συγκρατούν ψηλά την σχεδία Αδιπλέω για να μην βουλιάξει.
Η σχεδία Αδιπλέω, μέσα στον τόπο της καρναβαλικής παύσης, είναι ένας τρόπος αναδίπλωσης της ιστορίας της σχεδίας του Ζεριγκό στον 19ου αιώνα, ως παρελθούσα αφήγηση έντονων συμβολισμών στον παρόντα χρόνο της κρίσης. Η Αδιπλέω είναι μια διακυβερνητική σχεδία που λειτουργεί σαν διασωστικό παράδειγμα μετά από ένα ανέμελο μάθημα πολιτικής διαπαιδαγώγησης. Είναι ασταθής, με εγκλεισμένους ταξιδευτές. Ακίνητοι στην Αδιπλέω βλέπουν ακινητοποιημένα πράγματα πάνω στα θρανία να γλιστρούν στην Αρχιπέλαγο Κοινωνία. Είναι μια κλειστή και αυτόνομη νησίδα χωρίς υφαλοκρηπίδα.
Η Αδιπλέω γενικεύει την σχεδία του Θ. Ζερικώ ως θεωρησιακή εμπειρία του κόσμου που σε αφήνει έξω από τα πράγματα, αποκομμένο, εφήμερο στην ξενότητα τους. Η σχεδία δεν κινείται μέσα στην εγκατάσταση της καρναβαλικής παύσης, επιπλέει πάνω σε κύματα θρανίων μιας έναρθρης εκπαιδευτικής διαδικασίας. Ο δάσκαλος καλλιτέχνης γνωστικιστής διδάσκει την ευταξία των καλλιτεχνικών παρορμήσεων όταν πίσω του, αποσυντονισμένα θρανία με ταχύτητα φυγής μετατρέπονται σε ανεμοδαρμένα κύματα που λειτουργούν ως μια επικίνδυνη εξέλιξη της διασωστικότητας της σχεδίας. Η σχεδία σφηνώνεται στην βορειοδυτική πλευρά της Διπλαρείου Σχολής ως μια αφηρημένη οφθαλμική κυριαρχία του χώρου, εγκαταλείποντας κάθε ιδιότοπο. Παράξενη στιγμή, όπου μία κοινωνία κατασκευάζει θεατές και παραβάτες χώρου, αγίους και μακαρίους, φακίρηδες τοποθετημένους πάνω στα επάλληλα καρφιά του καταστρώματος. Μέσα σε αυτό το επικίνδυνο γεγονός ξεχωρίζεις υπολείμματα ακυβέρνητων συμβάντων ειδικά μέσα στο αμπάρι, υπαγόμενα στην ευθύνη του τιμονιέρη-φακίρη-καπετάνιου της σχεδίας του θεραπευτικού πόνου, ενός μπονζάι επαναστάτη που διέρρηξε την ίδια του τη γλάστρα απελευθερώνοντας τις ρίζες προς το ίδιο του το ύψος.

Χάρης Κοντοσφύρης
Ομόνοια, 23.10.2011

Οι συμμετέχοντες φοιτητές:

Αθανασιάδη Ελένη, Αθανασίου Λουκία, Αρνίδου Ερμιόνη, Βέλλιου Κατερίνα, Βογιατζής Χρήστος, Γαλαζούλα Μαρία, Δεραμπούκα Ελένη, Δουργουνάκη Χρύσα, Ζάζος Αχιλλέας, Κατσαμπέρη Νικολέτα, Κεσίδου Φανή, Κεσίσογλου Ελένη, Κορωνίου Παναγιώτα, Λουλούδη Γιάννα, Μαυρίδου Ιφιγένεια, Μίτση Ειρήνη, Ξενοδοχειάδης Βασίλης, Ξυνέλη Σούλα, Παλαπουίδης Μιχάλης, Παπαγεωργίου Ειρήνη, Παυλίδης Πέτρος και αδελφός, Σαμαρά Άννα Μαρία, Στεργίου Νικολέτα Σχορετσανίτη Ράνια, Φτελκόπουλος Γαβριήλ, Τσίνογλου Μιχάλης, Χαμπάκη Ευφροσύνη, Χριστοπούλου Μάγδα.

Την ομάδα φοιτητών αποτελούν οι NO-EGO της Σχολή Καλών Τεχνών του Α.Π.Θεσσαλονίκης, το Α εργαστήριο γλυπτικής Α.Σ.Κ.Τ Αθήνας και του ΤΕΕΤ ΦΛΩΡΙΝΑΣ Π.Δ.Μ που επιμελήθηκαν την αποπεράτωση της Σχεδίας ΑΔΙΠΛΕΩ και των Taper-Art συνέργια στην Καρναβαλική Παύση του Νικου Χαραλαμπίδη. Την προσπάθεια συντονίζει το 3ικαστικό 3ργαστήριο Ζωγραφικής του ΤΕΕΤ Φλώρινας.

Ομάδα NO-EGO: Βέλλιου Κατερίνα, Βογιατζής Χρήστος, Γαλαζούλα Μαρία, Δεραμπούκα Ελένη, Κεσίδου Φανή, Λουλούδη Γιάννα, Μαυρίδου Ιφιγένεια, Παλαπουίδης Μιχάλης, Παπαγεωργίου Ειρήνη, Τσίνογλου Μιχάλης

Αυθόρμητη περφόρμανς KSERO
Performer: Χαραλαμπίδης Νίκος
Συντελεστές: Βέλλιου Κατερίνα, Βογιατζής Χρήστος, Γαλαζούλα Μαρία, Δεραμπούκα Ελένη, Ζάζος Αχιλλέας, Κεσίδου Φανή, Κεσίσογλου Ελένη, Κοντοσφύρης Χάρης, Κορωνίου Παναγιώτα, Λουλούδη Γιάννα, Μαυρίδου Ιφιγένεια, Παλαπουίδης Μιχάλης, Παπαγεωργίου Ειρήνη, Σαμαρά Άννα Μαρία, Φτελκόπουλος Γαβριήλ, Τσίνογλου Μιχάλης, Χαμπάκη Ευφροσύνη, Χαραλαμπίδης Νίκος
Μεταφορείς - Κατασκευαστές: Βαγγέλης Βαγγέλης, Ζιώγας Ευάγγελος
Κινηματογράφηση: Νικολαΐδης Γιάννης

Ευχαριστούμε τους: Ανδρουλάκη Γιώργο, Αριστείδου Άρη, Μακενατζή Θωμά, Μορταράκο Κυριάκο, Τσακίρη Γεώργιο.

Υποστήριξη Δήμος Φλώρινας


---
[1] Ρελτίχ: ανάστροφη γραφή του Χίτλερ.
[2] Ο ήχος KSERO στην πολωνική γλώσσα σημαίνει αντίγραφο, κόπια. Η λέξη KSERO πάνω στη μαύρη μάσκα τοποθετείται στο ύψος του στόματος. Με αυτόν τον τρόπο δηλώνεται ότι ξέρεις ότι αντιγράφεις.
[3] Αδιπλέω: ανάστροφη γραφή των λέξεων Ω! Ελπίδα, Αδιπλέω: στον άδη πλέω.
Project ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΗ ΠΑΥΣΗ του εικαστικού Νίκου Χαραλαμπίδη
Υπεύθυνη οργάνωσης project: Πελεντρίδου Ευαγγελία
Υπεύθυνη παραγωγής project: Αδρακτά Ηρώ.

----
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/3-3-3.html
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/3-biennale-2011.html
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/3_22.html
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/3.html