Διασχίζοντας τον Ελαιώνα

Το κείμενο της περιπλάνησης

Περιπλανηθήκαμε για λίγο στον Ελαιώνα. Ήταν μια αναγνωριστική διαδρομή. Κάναμε τις πρώτες δοκιμαστικές καταγραφές ήχου. Σημείο εκκίνησης, ο σταθμός του μετρό, που βρίσκεται πάνω στην Ιερά Οδό και θυμίζει τα ξεχασμένα μοτέλ στην έρημο της αμερικανικής επαρχίας. Οι πρώτες εντυπώσεις που είχαμε αμέσως μόλις ανεβήκαμε από το σταθμό ήταν η απώλεια της κατοικημένης αστικότητας και μια απλωμένη εγκατάλειψη και ακινησία σαν σκληρό κέλυφος που σπάσαμε με την παρουσία μας. Συναντηθήκαμε στη 13:00 το μεσημέρι. Αργία.

Το πλήρες κείμενο στο: www.reconstruction.gr

Golden China, notosgalleries-notoshome

Αποκατάσταση του έργου "Αθήνα-Πεκίνο"

ΑΘΗΝΑ – ΠΕΚΙΝΟ
ένα έργο που μελετά την αποδήμηση

κεντρικός ήρωας: Τσαν

H διαδραστική εγκατάσταση Αθήνα-Πεκίνο του εικαστικού Χάρη Κοντοσφύρη εκτέθηκε στην Cheap Art, Αθήνα (2004), αποτέλεσε την Ελληνική Συμμετοχή στην 26η Μπιενάλε του Σάο Πάουλο (2004) με Εθνική Επίτροπο την ιστορικό και κριτικό τέχνης Ειρήνη Σαββανή και συμμετείχε στη 2η Διεθνή Μπιενάλε του Πεκίνου (2005).

Το έργο Αθήνα - Πεκίνο αποτελείται από δύο τμήματα:
Κιβωτός του Απόδημου
Καρδιά του Σκότους

Στην καρδιά του Σκότους, ξένοι απόδημοι αεπικονίζονται σε φυσικό μέγεθος σαν ζωντανές σκιές. Οι ανθρώπινες φιγούρες απεικονίζονται περιγραμματικά και φέρουν σχισμές από ψαλιδιές πάνω στη μεγάλη τοιχογραφία από ανακλαστική λαμαρίνα. Ο θεατής, χάρη στις ανακλαστικές ιδιότητες του υλικού, συμπεριλαμάνεται αυτόματα στο πλήθος των ανθρώπων, συμμετέχοντας στη σύγχρονη πολυπολιτισμική παγκόσμια κοινότητα.

Το έργο ανακατασκευάστηκε από τα notosgalleries και notoshome πολυκαταστήματα για να παρουσιαστεί ξανά στο ελληνικό κοινό και να δωρισθεί σε κάποιο κοινωφελές ίδρυμα (μουσείο, σχολείο κ.λπ.).

Στο notoshome εκτίθεται η Καρδιά του Σκότους.

Παρουσίαση:
Πέμπτη 15.05.2006
notoshome, πλατεία Κοτζιά
19:00

…tomorrow will be a wonderful day…

Νίκος Ναυρίδης

Πήγαμε λοιπόν όλοι παρέα, η Μαρίνα, η Ελένη, η Πένυ, η Ευθυμία, η Αγγελική -η Ειρήνη και ο Θωμάς δεν κατάφεραν να έρθουν- στην έκθεση του Νίκου Ναυρίδη: …αύριο θα είναι μια θαυμάσια μέρα…

Η γκαλερί βρίσκεται μέσα σε ένα πεντακάθαρο τοπίο. Στέκεται απέναντι από τη μεγάλη γήινη εκκλησία της Επταχάλκου, που προσπαθεί να αγγίξει τον ουρανό, και τη μικρή ουράνια εκκλησία αιωρούμενη αυθόρμητα πάνω στον παρακείμενο του δρόμου βράχο ήδη να ακουμπά τη σκέψη. Ήμασταν εκεί, επισκέπτες του χώρου και συνάμα του μυαλού του Νίκου Ναυρίδη. Η έκθεση έβριθε από γραμμές ροής, ακαταπόνητες, απόρευτες, εναγόμενες
ως αντικείμενα. Κατέληγαν στο δοχείο της διανοίας, καταργώντας τα όρια, αφήνοντας ορθάνοιχτα τα μάτια του μυαλού. Έβλεπα το δοχείο μια με το δεξί και μια με το αριστερό μάτι. Ειδάλλως θα επέπλεα ακυβέρνητος στο ψευδαισθησιακό ποτάμι των φλεβικών του σκέψεων.

Χάρης Κοντοσφύρης
Λόφος Σκουζέ, Αθήνα


Bernier/Eliades Gallery
Νίκος Ναυρίδης
10 Απριλίου - 16 Μαΐου 2008

Το ατύχημα

Άθελά μου έγειρα το κεφάλι, όπως κάνουμε όταν ματώνει η μύτη μας. Τα σύννεφα έλαμπαν κατάφωτα και κοιτάζοντάς τα φοβήθηκα αμέσως ότι αυτή η λάμψη θα έφερνε τη νύχτα.
Έστριβα τη στρογγυλή πλατεία στο Μεταξουργείο, αυτή που οργανώνει το δυτικό οδικό άξονα του κέντρου. Συμφόρηση στο δρόμο που περνάει μπροστά από το εθνικό θέατρο, κατηφορίζει ελαφρά και χύνεται στην πλατεία.

Ανάμεσα στα πέτσινα γυαλιστερά παντελόνια των αστυνομικών της «άμεσης δράσης» έβλεπα τον Σάκη του «Τουτούη», που είχα ζωγραφίσει λίγες εβδομάδες νωρίτερα. Ήταν καθιστός στο οδόστρωμα. Είχα την αίσθηση ότι το ένα του πόδι ήταν βαρύτερο από το άλλο. Το αίμα είχε στεγνώσει στο μαλακό κόκαλο της μύτης παχύρευστο. Η Λίζα κοίταζε. Το τρίκυκλο του Σάκη έμοιαζε με αναποδογυρισμένο αναπηρικό καροτσάκι.
Ο Σάκης ζητούσε επίμονα τη φροντίδα της γυναίκας του που αγνοούσε το ατύχημα. «Είμαι φτωχός» έλεγε «και θα ευχόμουν να είμαι μεθυσμένος». Η καρότσα έχασκε. Λειτουργούσε σαν προτμπαγκάζ το παιδικών του χρόνων. Εγώ φωτογράφιζα.

Περπατήσαμε για λίγο πάνω στο γρασίδι. Ένα ελαφρό απογευματινό αεράκι μας φυσούσε στα μαλλιά. Ο Σάκης ήταν ακόμα καθιστός και είχε ρόδες στους μηρούς. Το χορτάρι είχε σκληρύνει σαν αυτό που φυτρώνει στους βάλτους. Η στρογγυλή πλατεία φαινόταν σαν ξέφωτο. Οι άνθρωποι γύρω από το ατύχημα ρίζωναν σαν νεαρά δέντρα του δάσους. Η Λίζα φαινόταν σαν ήρεμος λύκος. Τα χελιδόνια πετούσαν ψηλά στον ουρανό. Ήμασταν στην πόλη.

Τουτούης

Games without Frontiers, Γκαλερί Ζουμπουλάκη

Ενήλικες σημειώσεις πάνω σε παιδικές εντυπώσεις

Ο Σάκης ζει με τον γιο του, Σιδέρη, τις κόρες του και τα δυο του σκυλιά, τη Λίζα και τον μικρό Τουτούη, στη γειτονιά της Αλικαρνασσού, στα δυτικά του κέντρου, κάτω από τις γραμμές του τρένου, κοντά στη μεγάλη γέφυρα εισόδου της πόλης.

Το να προσπαθείς να κρατήσεις τις πιο στοργικές σχέσεις στην ενήλικη ζωή σου, παρέα με ένα τρίκυκλο και ένα τετράποδο, είναι ένα εφηβικό κατόρθωμα. Ο Σάκης, που δε λείπει ποτέ από τους αθηναϊκούς δρόμους, χρησιμοποιεί τις «προσβάσεις» του ρακοσυλλέκτη για να περιπλανιέται με το αυτοσχέδιο μπλε τρίκυκλο, τη γέρικη Λίζα και το μικρό Τουτούη ανεβασμένους στο στέγαστρο του οδηγού.
Η άρνηση του Σάκη να ενηλικιωθεί και η επιμονή του να συνεχίσει να παίζει στην κοινωνία των μεγάλων με όρους αργούς, ασαφείς και τρυφερούς, τον κάνει να μοιάζει με παιδί ΘΑΥΜΑ!!! Τα κενά που δημιουργούνται στις ανθρώπινες ηλικίες βαθαίνουν και παραμένουν αγεφύρωτα ή κλείνουν με εκπληκτική ταχύτητα; Ο Σάκης κάθε μέρα ξεμπαζώνει το κενό που όλοι μας μπαζώνουμε, χρησιμοποιώντας τα παλιά και άχρηστα παιχνίδια μας από το κουκλόσπιτο της ζωής. Ντουλάπες, ηλεκτρικές συσκευές, εξαρτήματα ενήλικων ζωών σε μια ανήλικη κοινωνία ρόλων, όπου όλοι μαραίνονται και γερνάνε, ενώ αυτός παραμένει άφθαρτος, παιδαριώδης, ένα δίποδο που μπουσουλά στους δρόμους της πόλης…

Χάρης Κοντοσφύρης
Στον 6ο όροφο της Βερανζέρου, 30-3-2008
(συμμετέχει στην έκθεση με το έργο "Τουτούης", 2008)

Δείτε περισσότερες πληροφορίες στα:
Γκαλερί Ζουμπουλάκη
Games Without Frontiers