ΚΟΣΜΟΣ ΝΕΟΣ

χΩρος 18

Ο χΩρος 18 σας προσκαλεί το Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011, στις 12.30 το μεσημέρι, στα εγκαίνια της έκθεσης εγκαταστάσεων και σχεδίων με τίτλο «Κόσμος Νέος». Στην έκθεση συμμετέχουν με πρόσφατες δουλειές τους τρεις καταξιωμένοι καλλιτέχνες: ο Χάρης Κοντοσφύρης, ο Νίκος Τρανός και ο Παντελής Χανδρής. Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Σταύρος Παναγιωτάκης και η διάρκεια της είναι μέχρι 25 Οκτωβρίου 2011.

Η εποχή μας, υποχρεώνει σε εγκατάλειψη του «γυάλινου πύργου» του εφησυχασμού, για να παρθούν οι αποφάσεις σε όλα τα ουσιαστικά ζητήματα που μας αφορούν προσωπικά. Στον αγώνα για έναν καινούριο κόσμο οι καλλιτέχνες βρέθηκαν στο δίλημμα μιας απόφασης, είτε να συνειδητοποιήσουν τις συνέπειες των πράξεων τους, είτε να το αποφύγουν, παραιτούμενοι από την απαραίτητη δημιουργική βούληση για την πραγμάτωση του εαυτού τους.
Διερευνώντας τη βία και την ανάλωση ο Joseph Beuys και η Barbara Lange, μιλούν για την «απευθείας επίθεση μιας νέας κοινωνίας», μέσα από το κείμενο: ο Μύθος του καλλιτέχνη ως μεταρρυθμιστή της κοινωνίας. Λίγο καιρό νωρίτερα με το μανιφέστο του ΄58, η ομάδα SPUR είχε ανακοινώσει ότι «υπερασπιζόμαστε την αξίωση στην ολότητα της τέχνης, την αξίωση στην δημιουργία και στην ενσάρκωση ενός νέου και ολοκληρωμένου κόσμου» (L.B.Dorleac:«Η άγρια τάξη», εκδ. Νεφέλη 2004).
Η έκθεση «Κόσμος Νέος» ενορχηστρώνεται μέσα από μια εκφραστική κριτική αναπαράσταση, αντιτάσσεται στο γενικό δεδομένο του δυτικού ανθρώπου και αποτελεί μομφή στη σύγχρονη κοινωνία για την ήσυχη συνείδησή της. Στον οποίο εφησυχασμό της κοινωνίας προστίθεται διαρκώς μια κοινωνική ηθικολογία. Με στόχο τις ίδιες τις επιθυμίες, τις ενέργειες και τα αισθήματα του ατόμου οι καλλιτέχνες της έκθεσης καταγγέλλουν την ωφελιμιστική νοοτροπία, την ψευδαίσθηση, τις σχέσεις εκμετάλλευσης, την τυποποίηση των κοινωνικών σχέσεων και τη βία. Τα έργα τους οχυρώνονται προς τις επίπλαστες ανάγκες μιας κοινωνίας της αφθονίας, με στόχο την υπέρβασή της. Επινοούν νέα περιβάλλοντα επαναφέροντας το ζήτημα της σωματικής και ψυχολογικής εγκληματικότητας της πόλης. Kαταγγέλλουν τους μηχανισμούς της ανίας, και διασαφηνίζουν την αναγκαιότητα ύπαρξης χώρου στα όνειρα εκείνα που διαμορφώνουν την πραγματικότητα.

Με τον τίτλο “Ο Άνθρωπος είναι ένα νησί” και μέσα από μια μεγάλη κατασκευή και μία σειρά σχεδίων, ο Παντελής Χανδρής, επινοεί ένα φανταστικό τόπο και τον οχυρώνει. Οικοδομεί μια κλειστή αμυντική επικράτεια και οριοθετεί με αυτήν, το χώρο του νου, όπου η μοναδική διέξοδος της σκέψης, είναι η προβολή ενός κείμενου.
Το κείμενο είναι ένας μονόλογος αυτή τη φορά, σε αντίθεση με το διάλογο του προηγούμενού του έργου, το οποίο συναρθρώνεται και αναπτύσσεται παράλληλα με τα υπόλοιπα έργα της έκθεσης. O καλλιτέχνης κατασκευάζει ένα οχυρωματικό έργο-νησί με αναφορές στην πολεμική αρχιτεκτονική ενώ, παράλληλα, το σύνολο λειτουργεί και ως μεταφορά κυρίως της ανθρώπινης σκέψης και κατ’ επέκταση του ανθρώπινου σώματος, του ανθρώπινου σύμπαντος. Ο καλλιτέχνης-εαυτός εποπτεύει τον έξω κόσμο μέσα από μια σχισμή πολυβολητή, απομονωμένος και οχυρωμένος απ’ όλους σ΄ αυτό το νησί.
Ο Χανδρής δημιουργώντας μια ιδιότυπη τοπιογραφία και σε ανοικτό διάλογο με το προηγούμενό του έργο, συνεχίζει να διερευνά τις έννοιες όπως, ανθρώπινη φύση, μοναξιά και αγωνία [angst].

Ο Νίκος Τρανός παρουσιάζει μια σειρά από σχέδια διαστάσεων 20Χ30 εκ. φτιαγμένα με μαρκαδόρους και στυλό καθημερινής γραφής που στοχοποιούν ό,τι δε μπορεί να αποτελέσει στόχο. Επίσης, παρουσιάζει ένα κτήριο κατασκευασμένο από ζαχαρόκυβους πάνω σε ένα έπιπλο καθημερινής χρήσης που έχει βρεθεί στα σκουπίδια της Θεσσαλονίκης, το οποίο και θα καταστραφεί κατά τη διάρκεια των εγκαινίων με ελεγχόμενη έκρηξη, καθώς και ένα βίντεο από τη σειρά «Αντικαταθλιπτικές Ασκήσεις Ομποιοπαθητικής».
Τα έργα του Τρανού αναδιαμορφώνουν το χώρο εγρήγορσης του σύγχρονου ανθρώπου δημιουργώντας περιπλανήσεις μέσα στην ευάλωτη πόλη. Μια πόλη που ανακτάται σε κάθε νέα ανα-κατασκευή της από τον καλλιτέχνη, με ζαχαρόκυβους και αμέσως από-δομείτε, στην ολοκλήρωση της εγκατάστασης, δίνοντας ένα τέλος. Από-δεικνύοντας ότι ο εκδημοκρατισμός μέσα στη φθορά του έχει αποσαρθρωθεί και έχει μετατραπεί σε νεκρή φύση από το «ζαχαρωμένο» και απανταχού περιπλανώμενο θέαμα. Μεγαλώνοντας το «κακό» και αποβάλλοντας την περόνη ασφαλείας, το μήνυμα γίνεται το μέσον, συμφωνώντας με τη ρήση του Aldo Rossi, ότι ίσως μόνο τα ερείπια εκφράζουν ολοκληρωμένα ένα γεγονός.
Ο Τρανός χρησιμοποιεί παλιά, αποριπτόμενα και καθημερινής χρήσης έπιπλα, με στόχο την ολίσθηση στο παρελθόν. Μέσα από τις εποχές των ευρυμάτων – απορριμάτων μιας πραγματικότητας που έχει ανατραπεί ιστορικά και ποιοτικά, η καταστροφική πράξη μιας απτής και κρυστάλλινης πραγματικότητας, γίνεται η αδυσώπητη πράξη: απόρριψης, βίας και ισοπεδωτικής εξέγερσης. Πράξη ικανή να αλλάξει τα πράγματα στον αγώνα της εξουσίας και της κοινωνίας. Επινοεί αστικά περιβάλλοντα, διαμορφώνει το χώρο και το χρόνο, σε μια πραγματικότητα που διερευνά τη βία που έχει παραχθεί από την κοινωνία. Εστιάζει, στην εξέγερση και την καταστροφή ως μορφές πρωτοπορίας στην κοινωνία της κατανάλωσης.

Ο Χάρης Κοντοσφύρης με το έργο του «Η Εύα ήταν μία, ο Αδάμ ήταν δύο», σχολιάζει ένα σχέδιο για την απόδραση της Εύας από τον κήπο της αναπαραγωγής. Η έμπνευσή του προέρχεται απο μια ακουαρέλα του Ιταλού εικαστικού Clemente Σε ένα κείμενο γραμμένο από τον ίδιο στην Ομόνοια στις 23.8.2011, σημειώνει:
«Η Εύα ήταν μία, μοναδική. Μέσα στα χυμώδη και οργασμικά πέταλα των λουλουδιών, η επανάκτηση, η έκφραση του γυναικείου σώματος σταθεροποιείται στους μίσχους των δύο ένκαυλων Αδάμ, που προσφέρουν την υποστήριξή τους στη γυναικεία αναρρίχηση. Μια γυναίκα δεν πρέπει να είναι αυθύπαρκτη μεταφυσική οντότητα, πανταχού παρούσα, μυθιστορηματική, ηλίθια μυστηριώδης αλλά γέννημα κοινωνικών σχέσεων δυστυχώς πολύ συχνά εκμαυλισμένων ένκαυλων ανδρών. Η γυναίκα-Εύα πατά στους φαλλούς και τα φαλλικά της πέλματα την ψηλώνουν για να μπορέσει να δει σε τί φυλακή λουλουδένια είναι περίκλειστη για να υποσχεθεί την αναπαραγωγή. Η συνέργεια των ανδρών-Αδάμ ή η αντιστροφή ρόλων θα μπορούσε να περιγράψει τη δυναμική μικροεξουσιών που ασκούνται στη γυναίκα-Εύα μέσα στον κήπο του παραδείσου. Η γυναίκα πρέπει να το σκάσει από τον περίφρακτο κήπο της αναπαραγωγής για τα βουνά, σ’ έναν ελεύθερο τόπο με λόφους και σπηλιές ώσπου τελικά να γεννήσει άγρια παιδιά ελεύθερα. Η γυναίκα-Εύα είναι μια ανάρμοστη ισορροπίστρια που ασκεί πανταχού την παρουσία της για να εξασφαλίσει την αδιαμεσολάβητη ελεύθερη… άγρια γέννα».

Ο κόσμος του Κοντοσφύρη, του Τρανού και του Χανδρή, απομακρύνεται από τεχνικές μαζικής κατασκευής στρατευμένων εικόνων. Με το έργο τους προτείνουν τη διαμόρφωση της ατομικής τους πραγματικότητας σε κοινωνική ορμητική δύναμη, αναγκάζοντας την ατομική χειρονομία να αποτελέσει στοιχείο του αντιθεάματος.
Η εξάρτηση μέσα από το έργο που δημιουργούν, αντι-προτείνει ένα «χειροπιαστό» κόσμο, που κατευθύνεται προς το κοινό, με στόχο μια περισσότερο γήινη πραγματικότητα, λιγότερο αποπνικτική.

Χρ. Σμύρνης 18, Θεσσαλονίκη
τ.κ. 54622, τηλ. 2310 261 077
email: xoros18@gmail.com
site: http://www.choros18.com/
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη έως Παρασκευή:
12.00 – 15.00 και 19.00 – 21.00.
Σάββατο: 12.00 – 15.00

ΚΟΣΜΟΣ ΝΕΟΣ

Δελτίο Τύπου

Ο χΩρος 18 σας προσκαλεί το Σάββατο 1 Οκτωβρίου 2011 στις 12.30 το μεσημέρι στα εγκαίνια της έκθεσης εγκαταστάσεων και σχεδίων με τίτλο «Κόσμος Νέος».
Στην έκθεση συμμετέχουν με πρόσφατες δουλειές τους οι καταξιωμένοι καλλιτέχνες:
Χάρης Κοντοσφύρης, Νίκος Τρανός και Παντελής Χανδρής.

Η διάρκεια της είναι μέχρι 25 Οκτωβρίου 2011.
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη έως Παρασκευή: 12.00 – 15.00 και 18.30 – 21.00. Σάββατο: 12.00 – 15.00

--
χΩρος18
CHOROS18
art stage

Chr. Smirnis 18
54 622 Thessaloniki
Greece
+0030 2310 261077
http://www.choros18.com/

Οι συλλέκτες της τελευταίας ημέρας

Συλλογή Γ. Οικονόμου

Καλλιτέχνες της ομάδας ΕΝ ΦΛΩ σχολιάζουν εικαστικά έργα της συλλογής Γ. Οικονόμου. Το σχόλιό τους είναι ένα χαρακτικό έργο που θα εκτεθεί στο πλαίσιο της έκθεσης του δεύτερου τμήματος της συλλογής στη Δημοτική Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων.
Το χαρακτικό, ως ένα αποδομημένο έργο της συλλογής, προσφέρεται στον επισκέπτη (τον εν δυνάμει συλλέκτη) σαν ένα ιδιόμορφο εικαστικό παιχνίδι.
Η μήτρα που είναι ένα χαραγμένο λινόλεουμ μετά τη δημιουργία του πρώτου χαρακτικού αντίτυπου, κομματιάζεται σε μικρότερα ισομεγέθη μέρη. Αυτός ο διαμελισμός της χαρακτικής μήτρας θα ακολουθηθεί απο όλους τους συμμετέχοντες καλλιτέχνες. Στη συνέχεια θα εκτυπώνονται τα αντίτυπα των υποπολλαπλάσιων της αρχικής μήτρας έτσι ώστε να είναι δύσκολη η ακριβής επανένωσή τους (το αντίτυπο δε θα μοιάζει πια με το πρωτότυπο, ο επισκέπτης-συλλέκτης θα βρει δυσκολία να ενώσει το «διαμελισμένο» έργο). Τα κομμάτια που θα προκύψουν θα ανακατεύονται μεταξύ τους και θα τυπώνονται αθρόα για τους επισκέπτες της «τελευταίας ημέρας».
Το εικαστικό παιχνίδι στο οποίο εμπλέκονται οι επισκέπτες προσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο το «συλλεγμένο» έργο μπορεί να παραμένει ασύλλεκτο και διάσπαρτο. Η δημιουργικότητα του συλλέκτη-επισκέπτη θα ανασυνθέτει τα αποσπασμένα έργα σε καινούργια, με αναφορά τη συλλογή του Γ. Οικονόμου.
Το απόσπασμα ως ολοκληρωμένη μορφή είναι μια δημιουργική διαδικασία από τους Ρομαντικούς μέχρι τις μέρες μας (τέχνη του κολλάζ, ready made, arte povera, video art).
Το εικαστικό παιχνίδι αντικαθιστά με την πιο ρεαλιστική έννοια την κοινωνική χρηστικότητα της τέχνης. Κανονικότητες της τέχνης, όπως «το έργο είναι ολότητα», «το έργο είναι αντικείμενο», «το έργο ολοκληρώνεται ως ιδιόκτητο βλέμμα», «το έργο ως φετιχιστικό αντικείμενο», αναγκάζουν το έργο να αναζητήσει το μουσείο του που πλέον υποκαθίσταται από το ιδιωτικό μουσείο, δηλαδή τη συλλογή και τον συλλέκτη.
Επειδή η φαντασία μεταβαίνει πιο εύκολα από το μικρό στο μεγάλο παρά αντίστροφα φαίνεται πιο λογική σ’ έναν μικροσυλλέκτη η προσάρτηση ενός μικρότερου έργου που θα συνάδει σε ένα μεγαλύτερο όμορο έργο τέχνης. Τόσο μέσα στη «μοντέρνα» συνθήκη όσο και στη «νεωτερική», το έργο τέχνης διαλύει την αισθητική σε ένα είδος πλούσιας δημιουργικής απροσδιοριστίας.
Το εικαστικό παιχνίδι των ΕΝ ΦΛΩ, ως υποσχόμενο κολλάζ μιας δημιουργικής απροσδιοριστίας θα οδηγήσει τον κτήτη, τον μικροσυλλέκτη, τον λανθάνοντα ιδιοκτήτη έργων τέχνης σε μια περίτεχνη διαμόρφωση της χρησιμότητας ενός έργου τέχνης, όταν χαρίζεται, μοιράζεται, αποπραγμοποιείται.
Ευελπιστούμε να διαμορφώσουμε ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα, έναν τρόπο συνδιαμόρφωσης της αισθητικής. Απελευθερώνουμε ένα ακόμα απόθεμα από τις μεταφορικές, μετωνυμικές, φανταστικές ποιότητες της σκέψης γύρω μας. Πρόκειται για έναν από τους πιο ισχυρούς συνεκτικούς δεσμούς εντός της κοινωνίας, ένα είδος αμοιβαιότητας, της παραχώρησης που κάνει ο ένας στον άλλο, χωρίς εξαναγκασμό αυτής της συναίνεσης, της συνδημιουργίας και τελικά της συνύπαρξης.

http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/09/blog-post_20.html

---
Φωτογραφία: Κανάρης Τσίγκανος

+ταγμα 8

Οι δύο επιστολές

http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/09/blog-post_1753.html

+ταγμα 7

http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/09/blog-post_4175.html

...
Φωτογραφία: Γιώργος Βιτσαρόπουλος (από το ημερολόγιο: http://giorgosvitsaropoulos.com/17201/diary )