Χαιρετισμός
του Υφυπουργού Πολιτισμού
κ. Πέτρου Τατούλη
Γραμμή
Σκιάς
Ένα τοπίο ταυτίζεται με τις σκιές του
Χάρης Κοντοσφύρης
Το πρόβλημα
της Διδώς
Χάρης Κοντοσφύρης
Αθήνα-Πεκίνο
Ειρήνη Σαββανή
E M I
G R A P H S (Fragments)
Παναγιώτης Μποσνάκης
Πώς
έγραψα τα Emigraphs
Παναγιώτης Μποσνάκης
Θυμίαμα
Ορέστης Δαβίας
Ο
μουσικός κύκλος του ξενιτεμένου και η κυκλική μουσική
της ξενιτιάς και του νόστου
Βασίλης Κόκκας
|
 |
Θυμίαμα
Η πρόταση του Χάρη Κοντοσφύρη να «ντύσω» με οσμές το έργο
του Αθήνα-Πεκίνο ήταν για μένα μεγάλη πρόκληση, καθώς
δεν είχα ποτέ μου φανταστεί ότι στο χάρτη της μοντέρνας
τέχνης υπάρχουν μονοπάτια που οδηγούν μέχρι το μαγικό
κόσμο των φυτών και τις κρυφές δυνάμεις τους.
Αποφάσισα να χρησιμοποιήσω ένα μείγμα από ρητίνες και
ξύλα που όταν καίγονται προκαλούν αντιδράσεις ή ξυπνούν
ιδέες ταιριαστές με όσα (πιστεύω εγώ ότι) αντιπροσωπεύει
το πρώτο τμήμα του έργου του. Ως συνοδευτικό, λοιπόν,
άρωμα αυτής της πάνω σε τσιμέντο γλυπτικής απεικόνισης
ενός ονειρικού-ιδεατού κόσμου μεταχειρίστηκα αρκετά υλικά,
με κυρίαρχο τη σμύρνα, μια ρητίνη που σύμφωνα με το μύθο
γεννήθηκε από τα δάκρυα του ιερακόμορφου, ηλιακού θεού
Ώρου. Στην ινδική θεραπευτική τέχνη Αγιουρβέδα η σμύρνα
αναζωογονεί το πνεύμα και επιτρέπει την εκδήλωση των καταπιεσμένων
συναισθημάτων. Για το σουφισμό, πάλι, το μυστικιστικό
ρεύμα του Ισλάμ, το κάψιμό της προκαλεί την εσωτερική
ηρεμία που είναι απαραίτητη για να φυτευτεί στην καρδιά
του ανθρώπου ο σπόρος του θεϊκού λόγου. Η σμύρνα όταν
θυμιατίζεται έχει άρωμα μάλλον βαρύ, με έντονα γήινους
τόνους, και γι’ αυτό πάντοτε συνδυάζεται με άλλες πιο
«υψίσυχνες» ρητίνες ή ουσίες. Διάλεξα το δάκρυ της μαστίχας,
που εδώ και αιώνες χρησιμοποιείται ως θυμίαμα για να τονώνει
τα αισθήματα αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης, ενώ θεωρείται
επίσης ότι έχει τη δύναμη να αφυπνίζει τα ενεργειακά αποθέματα
που κρύβονται μέσα μας.
Οι πύλες για τον εσωτερικό κόσμο των θαυμάτων, σύμφωνα
τουλάχιστον με την πρακτική των σαμάνων που ζουν στα Ιμαλάια
αλλά και τις διδαχές των Kινέζων ταοϊστών, ανοίγουν εύκολα
χάρη στον αρωματικό καπνό που αναθρώσκει όταν καίγονται
τα κλαδάκια και οι ράγες της αρκεύθου ή η σκόνη τους που
ανακάτεψα στο μείγμα. Η κόκκινη ρητίνη του ευκάλυπτου
προστέθηκε γιατί ξορκίζει –έτσι τουλάχιστον πιστεύουν
πολλοί– τα κακοποιά πνεύματα και καθαρίζει το νου από
τις αρνητικές σκέψεις, επιτρέποντας έτσι να επιδράσουν
οι ιδιότητες του ερυθρού και του λευκού σανδαλόξυλου.
Με τη γλυκιά και βαλσαμώδη τους οσμή, τα καιόμενα ρινίσματά
τους προβάλλουν στο νου εικόνες ευδαιμονίας από την Ανατολή
και απελευθερώνουν την ψυχή από τα δεσμά του φόβου, βοηθώντας
έτσι τον άνθρωπο να λυτρωθεί από τη μοναξιά του.
Για το δεύτερο τμήμα, με τις στίλβουσες λεπίδες της σύγχρονης
αθηναϊκής πραγματικότητας που βιώνουν οι απόδημοι, τα
πράγματα ήταν πολύ απλούστερα. Χρησιμοποίησα το τσιμένι,
τους σπόρους δηλαδή του μοσχοσίταρου, ενός καρυκεύματος
που βρίσκεται και στην Ελλάδα αλλά είναι ιδιαίτερα αγαπητό
σε πολλές ασιατικές χώρες. Εύκολα διακρίνει κανείς την
έντονη και χαρακτηριστική οσμή του σε χώρους όπου συχνάζουν
οι απόδημοι, καθώς κυριαρχεί σε όλα τα είδη κάρυ με τα
οποία (νοσταλγώντας το χθες και γλυκαίνοντας το σήμερα)
νοστιμίζουν συνήθως τα αγαπημένα τους φαγητά.
Ορέστης Δαβίας
|
