ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΑΠΟΝΕΚΡΩΣΕΩΝ

Ο 19ος αιώνας οργανώνεται με πρότυπα την καθολική, αφηρημένη ή θεωρητική ζωή. Μετά την δεκαετία του 1930 η αμφισβήτηση του κύρους αυτών των θεωρητικών τάσεων (ηθικής και πολιτικής πραγματικότητας) κατέδειξε συγκεκριμένες καταστάσεις όπως τον μαρξισμό, τον υπαρξισμό ή την φαινομενολογία. Έτσι ξεκλείδωσαν κελιά αβίωτης ζωής, απελευθερώνοντας την πλέον μεταβαλλόμενη ποικιλία της ανθρώπινης εμπειρίας. Ως εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν η ιστορία, οι αυτοαναφορές και συγκεκριμένα η προσυνειδησιακή ιστορία του ανθρώπου ή οι γενέθλιοι δεσμοί του με τον κόσμο. Βρισκόμαστε μες τον κόσμο που ανήκουμε, στον κόσμο προτού μπορέσουμε να σκεφτούμε επ’ αυτού, έναν κόσμο που τις περισσότερες φορές σήμερα μοιάζει να μην είναι δικός μας! Από πού έρχεται το κακό, έρχεται από μέσα μας ή προέρχεται από κάπου έξω; Σας θυμίζω από την πρώτη όπερα του Richard Wagner την Τρίτη πράξη όπου εμφανίζονται αποκλειστικά και μόνο φαντάσματα, καθώς στις δυο πρώτες πράξεις σκοτώνονται όλοι οι χαρακτήρες. Η μετάβαση είναι ακαριαία. Τι θα πει να σκοτώνονται όλοι οι χαρακτήρες μιας ιστορίας; Τι θα πει ξεκλήρισμα; Τι θα πει γενοκτονία; Η έννοια του πολέμου βρίσκεται στο κέντρο μιας κοινωνικής σχέσης που βασίζεται στην αξία, την εκμετάλλευση και την κυριαρχία. Η αρχαϊκή βία, ένα είδος διαλεκτικής αναμέτρησης με τον άνθρωπο και τη φύση, στοιχείο εμμενές της εκάστοτε μορφής κοινωνικής οργάνωσης κοινοτήτων ή κοινωνιών, σήμερα αποτελεί την κοινωνική νόρμα πάνω στην οποία βασίζεται ο κόσμος των εμπορευμάτων. Το καθεστώς εξαίρεσης είναι το φυσικό περιβάλλον των περιθωριοποιημένων και καταπιεσμένων, μια αδιόρατη, όλο και περισσότερο αόρατη, γραμμή που διαχωρίζει τη ζωή από το θάνατο, που διακρίνει ένα εσωτερικό από ένα εξωτερικό όπου από τη μια αριστοποιείται η ζωή ενώ αντίστοιχα από την άλλη σμιλεύεται ο θάνατος. Η πειθαρχία είναι το κελί μέσα στο οποίο αυτό που κατά βάση ελέγχεται και πεθαίνει είναι η επιθυμία να ζήσουμε ελεύθεροι. Ο Raoul Vaneigem γράφει στο βιβλίο Η επανάσταση της Καθημερινής Ζωής:

“Ήταν τους λες και βρίσκονταν σε κλουβί μ' ορθάνοιχτη την πόρτα, χωρίς να μπορούν να φύγουν. Τίποτα δεν είχε σημασία έξω από το κλουβί, γιατί, απλούστατα, δεν υπήρχε πια τίποτα. Κάθονταν, λοιπόν, στο κλουβί, ξένοι στο καθετί που δεν ήταν ό,τι και το κλουβί αυτό, χωρίς τη σκιά καν κάποιας επιθυμίας για το τι βρίσκονταν πέρ' από τα κάγκελα. Ήταν αφύσικο, αδύνατο μάλιστα, να σηκωθεί κανείς να φύγει για κάτι που στην πραγματικότητα ούτε σημασία είχε. Εντελώς αδύνατο”.
(R. Vanegeim, 1972, σ. 38)

Η τρομακτική ένταση του εκτεταμένου, άστεγου κα-κού, είτε ως μετάλλαξη του θανάτου με τη σπλαχνική νάρκη βυθού και τη θωρακική νοσοκομειακή αναπνευστική μηχανή, είτε με την κρυονική μεταφυσική ασυγκράτητων ονείρων σε μια φύση που αναπτερώνει αετούς στο στέρνο, είναι μια εγκατάσταση άναρχης και αδιαμόρφωτης ένδειας, συμβολικής ειρωνείας, ατιθάσευτης λοιδορίας, έργο που η υφή του βρίθει από την έντονη υλικότητα της εμψυχωτικής χρήσης του τσιμέντου.
Ένας άστεγος κείτεται ανάμεσα σε αυτοσχέδιους χάρτινους οίκους, εποικιστής ενός εφήμερου κόσμου κάπου κοντά στην κεντρική πλατεία της πόλης στην οδό Τύχης• κάτω από το προποτζίδικο κάποιου Χρυσάφη. Ο κακός άστεγος στεγασμένος επαίτης, αφημένος στη βία του τζόγου, της τύχης άλλων, μήνες τώρα μεταμορφώνεται νύχτα με τη νύχτα σε μεταλλαγμένη μορφή του HR Giger, γεμάτος αβεβαιότητα, διαρκές άγχος και την ελπίδα της έκρηξης της νάρκης. Η ζωή του έχει το παράτολμο θράσος και την πεισματώδη δύναμη της φευγαλέας αλλά απείρως ελκυστικής και απολύτως μυστηριώδους μοίρας του παρείσακτου, ενός ιδιότυπου πλάνητα. Ο κακός άστεγος είναι εξερευνητής άγνωστων και βρώμικων ρυπαρών τόπων, που αποτελούν στην πραγματικότητα ριψοκίνδυνα ταξίδια μακριά από καθετί κατεστημένο και κανονικό• είναι διερευνήσεις των χαμερπών ορίων του κόσμου. Όλος αυτός, ο όχι πλήρως οργανωμένος, κόσμος βρίθει από ανικανότητες και επιβιωτικές προσπάθειες. Η απροσάρμοστη ιδιοτροπία της εγκατάλειψης οδηγεί τον άστεγο σε αυτοσυνείδητες μεταβολές και απρόβλεπτες μεταλλάξεις, αποτέλεσμα κοινωνικών τραγωδιών. Ο κακός άστεγος είναι αντικοινωνικός και αντιπαραγωγικός, απροσάρμοστος, και η τροπικότητα της μοναξιάς του αποτελεί τον άθλο της σταθερής άρνησης και απομάκρυνσης από το αναμενόμενο ή το γνώριμο. Ο άστεγος αντιπαλεύει την μετάλλαξη του σε βιομηχανικό ιδεώδες, σε εξάρτημα της μηχανής ή προσπαθεί να μεταλλαχτεί σε ιαχή της φύσης, με αγριότητες αετών, στ' αλήθεια πολύ συγκινητικών. Ένα ταξίδι ιδιόμορφο στο χάρτινο καράβι των κουτιών, σε μια εναλλακτική σφαίρα οραματικής φαντασίας και πρωτοφανούς προσπάθειας να επιβιώσει στον εφιάλτη. Ο άστεγος κακός προσωποποιεί ολοφάνερα καθετί που τρελαίνει και βασανίζει τον σίγουρο άνθρωπο της καπιταλιστικής καθημερινότητας, καθετί που βγάζει τα πράγματα από την ησυχία τους, καθετί που διακόπτει το συνεχές των πραγμάτων, κάθε καλόβουλη αλήθεια.
Το σώμα του υποστηρίζεται από μια αναπνευστική συσκευή ηλίου, φουσκώνοντας τα έντερα και τους λεμφαδένες, εξαγριώνοντας την καρδιά, σαν τους αετούς που προστατεύουν την φωλιά τους εκεί ψηλά στα απόκρημνα. Με μια εκτίναξη στο κενό το δεξί χέρι γεμίζει με τουλίπες που αναδύουν ένα υποχθόνιο άρωμα. Ο κακός αφήνεται στο στοχαστικό εσωτερικό ταξίδι της μοναξιάς, της γυμνής ζωής, σε ένα περίεργο ελικοειδές σπείρωμα του σώματος, ένα κουλούριασμα ανάμεσα στα χαρτόκουτα-οίκους της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας. Τα κουτιά οριοθετούν την σπηλαιότητα μιας αυθόρμητης οικίας, προμαχώνες μιας συγκρουσιακής άμυνας σε γάτες, αρουραίους, κατσαρίδες, κοριούς και ανθρώπινα σκουπίδια, ανάμεσα στα οποία περνά ως πραγματικός ναυαγός στα απόνερα της βροχής και των υπονόμων.
Η επισιτιστική έλλειψη, η λιμοκτονούσα αδιαφορία του απέναντι στην δομική αδιαφορία, η επαπειλούμενη ασθένεια, οι υπερεκθειαστικές αντοχές, η αυτοοργανωτικότητα δεν διαχωρίζουν το χαοτικό του “έξω” με το χαοτικό του “μέσα”, αντίθετα συγκροτούν την ολότητα του περιθωρίου. Η ζωή και τα κατορθώματά του – άγαμος, σοβαρός, μελαγχολικός, μοναχικός, φιλοπαίγμων, κινούμενος στα όρια της αυτοκτονίας– διατηρούν την τραγωδία μέσα στην φάρσα της συγκάλυψης της ανέχειας και της απάτης ως μόνης διάστασης του εγκλωβιστικού πραγματικού. Ο κακός είναι ο εξόριστος της γειτονιάς, είναι ο εξόριστος του κόσμου, είναι ο “κανένας” ή ο “εμείς” των ζαπατίστας, των χαμένων της επίσημης Ιστορίας, των κερδισμένων της κοινωνικής ρωγμής, των παρείσακτων, ξεριζωμένων, απάτριδων νομάδων της καπιταλιστικής ερήμου μέσα σε μια πόλη-χαρτόκουτο όλων των σάπιων χρωμάτων.
Κα-Κο Project (Κατσιλάκης Άρης – Κοντοσφύρης Χάρης)
Ομόνοια 31/01/2012

Βιβλιογραφικές εμπνεύσεις
Ανδρέας Καρκαβίτσας, Ο Ζητιάνος, Εν Αθήναις 1897
Βίκτωρ Ουγκώ, Οι άθλιοι, Καστανιώτη, Αθήνα 2006
Edward W. Said, Αναστοχασμοί για την εξορία, Scripta, Αθήνα 2006
Jean Baudrillard, Η διαφάνεια του κακού, Εξάντας, Αθήνα 1996
John Holloway, Ρωγμές στον καπιταλισμό, Σαββάλα, Αθήνα 2011
Κάρλο Κολόντι, Οι περιπέτειες του Πινόκιο, Ερατώ, Αθήνα 2004
Κώστας Μαράς, Ο φετιχισμός στην τέχνη του 20ου αιώνα, futura, Αθήνα 2011
Herman Melville, Μόμπι-Ντικ ή η φάλαινα, Gutenberg, Αθήνα 1992
Μαρκ Τουέιν, Οι περιπέτειες του Τομ Σόγιερ, Καστανιώτη, Αθήνα 1987
Mike Davis, Πέρα από το Blade Runner, futura, Αθήνα 2008
Νέα κοινωνιολογία, τ. 46, “Αφιέρωμα στους καταστασιακούς”, Παπαζήση, καλοκαίρι 2010
Πέτρος Χαρτοκόλλης, Χρόνος και Αχρονικότητα, Καστανιώτη, Αθήνα 2006
Raoul Vaneigem, Η επανάσταση της Καθημερινής Ζωής, 1972, Άκμων, Αθήνα 1972
Slavoj Zizek, Πρώτα σαν τραγωδία και μετά σαν φάρσα, Scripta, Αθήνα 2011
Φρανσουά Ραμπελαί, Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ, Εστία, Αθήνα 2004

Ο άστεγος φοβισμένος: http://www.otroxos.gr/general-news/126-2011-12-09-14-51-46
A Blade Runner: http://bladerunnerthemovie.warnerbros.com/
Ένας δρομέας λεπίδα: http://www.imdb.com/title/tt0083658/
Ένα παιδί του δρόμου γνωρίζει πολλά: http://www.myfilm.gr/article3691.html

---
Φωτό: Ο άστεγος κακός

Πόλη μεγάλη, πόλη μικρή. Πόλη αληθινή, πόλη φανταστική...

Δελτίο Τύπου

Πόλη μεγάλη, πόλη μικρή.
Πόλη αληθινή, πόλη φανταστική...
Η έκθεση «Μεγάλη Πόλη» παρουσιάζει μορφές του αστικού χώρου όπως τον φαντάζονται ή τον βιώνουν οι καλλιτέχνες που δημιουργούν με διαφορετικά μέσα. Μέσα σ’έναν χώρο, της Αθήνας ή της Γκαλερί, παρουσιάζονται πραγματικά ή φανταστικά τοπία, που μας ακολουθούν, μας προβληματίζουν, μας κινητοποιούν.
Παρά τις αλλεπάλληλες μεταβολές, η πόλη δεν έχει ακόμα “αφεθεί”. Εξακολουθεί να μας περιβάλλει. Η έκθεση δεν έχει ρόλο αφιερώματος. Επιχειρεί να επανεφεύρει δημιουργικά το αστικό τοπίο και να επαναδιαπραγματευτεί τη σχέση των κατοίκων με τον χώρο γύρω τους.

Συμμετέχοντες καλλιτέχνες:
Διαμαντής Αϊδίνης, Γιάννης Γκανάς, ΚΑ-ΚΟ Project (Άρης Κατσιλάκης & Χάρης Κοντοσφύρης), Νίκος Λαγός, Μυρτώ Σταμπούλου, Κώστας Χριστόπουλος και Daniel Egneus.

Την έκθεση «Μεγάλη Πόλη» ντύνει φραστικά με ένα «ζωγραφικό» κείμενό του ο Γιάννης Νένες, ενώ μουσικά ο León με τη μπάντα του.

«ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΛΗ, ΜΙΚΡΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΧΡΩΜΑΤΟΣ»
Έξι ιστορίες αγάπης με διαφορετικό χρώμα στους δρόμους της Αθήνας.

ΚΟΚΚΙΝΟ
Τα πρόσωπα των μοναχικών οδηγών αναβοσβήνουν κόκκινο – σκοτάδι – κόκκινο – σκοτάδι, πράσινο σταματημένοι περιμένοντας ν’ ανάψει, στα ποτάμια των λεωφόρων τις νύχτες, όταν δεν πηγαίνουν πουθενά – μόνον άσκοπα γυρίζουν.
ΜΠΛΕ
Τα στένσιλ της Madonna, στους τοίχους ψεκασμένα της εφιαλτικής Ασκληπιού, τρέχουν ρυάκια τα πιο αληθινά μπλε δάκρυα που είδε ποτέ αυτός ο δρόμος.

ΑΣΠΡΟ - ΜΑΥΡΟ
Στο τέρμα της τρελής ανηφόρας της μικρής, σκαρφαλωμένης οδού Χέρσωνος, στα μισοσπασμένα της σκαλοπάτια, λίγο πριν βγεις στις πρασινάδες του Λυκαβηττού, ένα ζευγάρι χωρικών, ασπρόμαυροι, σε χοντρό ράστερ φωτοτυπημένοι, επάνω στον γάιδαρό τους, τοιχοκολλημένοι στο φυσικό τους μέγεθος, σε κοιτάζουν στα μάτια έτοιμοι να επιστρέψουν στο φυσικό τους περιβάλλον.
ΡΟΖ
Τα γκρίζα τσιμέντα στο Γκάζι, λουσμένα από τα πορτοκαλί φώτα του Δήμου, δείχνουνε πάντα ροζ, αυτό τής ευτυχίας τής στρουθοκαμήλου πατημένης από χιλιάδες ωλ-σταράκια.
ΣΑΠΙΟ ΜΗΛΟ
Το Σάββατο τελειώνει απότομα, με ένα μεγάλο γκουπ. Σκάνε αργά το απόγευμα οι ντάνες με τις εφημερίδες στα πεζοδρόμια των περιπτέρων, με πάταγο δηλώνουν το φρεσκοτυπωμένο άχθος των ειδήσεών τους, την ελαφρότητα των προσφορών τους, πάνω στα καρώ πλακάκια – σάπιο μήλο, γκουπ και ξέρεις ότι ήρθε η ώρα να γυρίσεις σπίτι.
ΟΡΕΙΧΑΛΚΟΣ
Πάντα θα περνάς τη Διδότου και θα ρίχνεις μία απογοητευμένη ματιά στην προτομή της Λαμπέτη. Κάποιος δεν ήρθε ποτέ στο ραντεβού σας».
Γιάννης Νένες

Εγκαίνια: Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012, 8 μ.μ.

Σας περιμένουμε το βράδυ των εγκαινίων στις 10 μ.μ. να απολαύσουμε τον León με τη μπάντα του και Chivas cocktails & drinks.


Διάρκεια έκθεσης: 9 Φεβρουαρίου έως 10 Μαρτίου 2012
Γκαλερί Ζουμπουλάκη, Πλ. Κολωνακίου 20
Ώρες λειτουργίας: Τρ. – Παρ. 11.00 -15.00 και 17.00–21.00, Σάβ. 11.00 –14.00
Κυριακή & Δευτέρα κλειστά

---
Φωτό: Προσχεδιαστικές ατμόσφαιρες της μετάλλαξης του Αστεγου γύρω από τα χαρτόκουτα του
από το το ΚΑ-ΚΟ Project (Άρης Κατσιλάκης & Χάρης Κοντοσφύρης)

Η τεκμηρίωση της έκθεσης "Ο εύμορφος άνθρωπος"

Η τεκμηρίωση της έκθεσης "Ο εύμορφος άνθρωπος" στον τεχνοχώρο της οδού Λεμπέση με Κηπουρό, Κορμπάκη, Αντωνίου

Ο εύμορφος άνθρωπος
Σχεδιάζοντας περίκλειστα την ανθρώπινη μορφή


Δεν βλέπουμε αυτό που θέλουμε
Βάτσουγκ Ρεπμόλφ

Η ευμορφία ως κατασταλαγμένο γούστο αποτελεί μια αυστηρώς εσωτερική κατανόηση της θέασης και ανάγνωσης της ανθρώπινης μορφής. Έφτασε στο ιστορικό της όριο στα τέλη του 19ου αι., κατασκευάζοντας ένα μοντέλο για το γούστο της αστικής τάξης. Τα εύμορφα πορτραίτα είναι ισορροπημένα πρόσωπα γεμάτα ισομέρειες, συμμετρίες και παραισθητικότητες. Στον 20ο αι. η φύση, ο κόσμος, ο θεός και ο άνθρωπος άρχισαν να απομακρύνονται ως υπόβαθρο από τα έργα τέχνης, κατασκευάζοντας αινίγματα οπτικά μιας γλώσσας Πυθικής. Αυτός ο νέος χείμαρρος οπτικών γεγονότων με στρεβλώσεις ακόμα και χωροχρονικές της ανθρώπινης μορφής που δεν είχαν σχέση με τις παραδοσιακές έννοιες της αρμονίας, γκρέμισε το αρχοντικό γούστο των παλαιών αστών και άφησε να αναδυθεί το γούστο του νέου φιλελεύθερου καπιταλιστή αστού. Πλέον ο καινούργιος εύμορφος γνωστικιστής αστός περιφέρει το ανήσυχο Πυθικό του γούστο στα μουσεία πάνω από μισό αιώνα τώρα. Έτσι εύμορφες συνθέσεις λογικής και συγκινήσεων ανθρωπολογικού χαρακτήρα επιπλέουν από εικαστικούς ικανούς στην ψυχογράφηση όπως ο Λούσιαν Φρόυντ και ο Γιώργος Ρόρρης. Ένα εξίσου κλασσικό παράδειγμα ανθρωπολογικής και ψυχολογικής προοπτικής μιας ανθρώπινης μορφής αποτελούν τα εύμορφα αυτοπορτραίτα του Ρέμπραντ που κατάφεραν να θέσουν ζητήματα ορισμού της τέχνης ως σχέση ηθικής μοναξιάς και κοινωνίας.
Η τέχνη συχνά ορίζεται είτε ως μια μορφή με νόημα, είτε ως μια έκφραση συναισθημάτων, είτε ως μια μορφή με αμιγώς αισθητική αξία, είτε ως αξία διακριτή από την ηθική, τη γνωστική και ωφελιμιστική αξία, είτε τέλος ως πρόσβαση στην κατανόηση της ανθρώπινης συμπεριφοράς και ύπαρξης.
Στην αποευκλείδια τέχνη του 20ου αι., η αναδομημένη μορφή τέχνης της προτασιακής και αφηρημένης λογικής κάνει τη συνείδηση να χαλαρώνει πλήρως τους δεσμούς με τον εξωτερικό κόσμο, αντικαθιστώντας τα σύμβολα με έννοιες που ανήκουν πλήρως στο υποκείμενο. Η Πλατωνική αναξιοπιστία των αισθήσεων, η ταύτιση του κάλους της εικόνας με την αλήθεια, εξασθένησε το «Ευ» σε «Α», από Εύσχημο σε Άσχημο, από Εύμορφο σε Άμορφο. Μέσα σε όποια ασύμμετρη σχέση ανάμεσα στο Ευ και στο Α, καλλιτέχνες του παρόντος ή του παρελθόντος οδηγούν τον κλειστό κόσμο της συνείδησης που γνωρίζει τον εαυτό της, που αναγνωρίζει το πορτραίτο της, σε ένα ανοιχτό κόσμο συνείδησης που εκρήγνυται προς τα μπρος, προς τους άλλους, προς τον κόσμο, προς τη λογοτεχνία για το νέο εύμορφο άνθρωπο.


Ευμορφίζουν τον άνθρωπο οι: Δήμος Κηπουρός, Γιώργος Κορμπάκης, Νικόλας Αντωνίου

Οι ανθρώπινες δυνάμεις και ικανότητες στη ζωγραφική παράσταση ιχνηλατούνται υπό το πρίσμα του ρεαλισμού στην αφηγηματολογική και την εννοιακή άποψη. Η αφηγηματολογική περιγράφεται με μια μιμητική σταθερά που άλλοτε λειτουργεί υπερβατικά, συμβολικά, και άλλοτε αναπαραστατικά. Η εννοιακή άποψη συσσωρεύει δεδομένα παρατήρησης, αντίληψης και αναλογικής εξήγησης της πραγματικότητας. Ο Δήμος Κηπουρός προσπαθώντας τις εσωτερικές μορφές των ηρώων του να τις σχεδιάσει σαν αυθόρμητες ροπές από τα μέσα προς τα έξω ζωγραφίζει παραλλαγές της εύμορφης αναγνωρίσιμης εξωτερικής μορφής κοντά σε άμορφες θολότητες. Ισορροπώντας σε αυτό το βολικά διφορούμενο σημείο, ξετρυπώνει οπτικές ουσίες αποδοκιμάζοντας τον μυωπικό ηδονισμό, επικρίνοντας τον μοντερνισμό. Η αψήφιστη ζωγραφική του υπεροψία σφυρηλατεί τρισδιάστατες, ευρυγώνιες κατανομές χώρων του Fragonard με τις δυναμικές σχεδιαστικές εκχυμώσεις του Ροκοκό. Η αμφιταλάντευση ανάμεσα σε υπαρξιακές και νατουραλιστικές ευμορφίες κάνει τον Κηπουρό να ζωγραφίζει ευμετάβλητα, εμπειρικά, αυτοσχεδιαστικά με τα έντονα φιλμικά βλέμματα πρωταγωνιστών ενός David Lynch ή ενός Krzysztof Kieślowski.

«Το δε άνω θρώσκω ον (άν-θρωπος) θανάτω υπέρβαση δύναται τελέσαι». Οι παρετυμολογικές ενορμήσεις χριστιανικής λογικής ταυτοποιούν το βλέμμα που αρνείται να κοιτάξει μέσα του αλλά κοιτάζει έξω του. Η ελευθερία του βλέμματος διασπά την παλιά καθιερωμένη ευλάβεια προς τη γη και το βλέμμα του άνω θρώσκω όντος φαίνεται από τον θεατή χαμηλωμένο και με σχεδόν κλειστά τα βλέφαρα. Τι κοιτάς με χαμηλωμένο το βλέμμα από πάνω προς τα κάτω; Πρωτίστως τα χέρια που δένουν τα δάχτυλα σε κόμπους υποκειμένου. Αυτός ο καλλωπισμός του είναι φαίνεται σαν ένα γλυπτό αντικείμενο (ερμητικά κλειστό μέσα στις σφραγισμένες παλάμες είναι το είναι). Το αντικείμενο-χέρι κάτω από το μελαγχολικό βλέμμα του άνω θρώσκω αλληγοριστή εγκαταλείπει στο χαρτί, ως ένα αυθαίρετο υλικό-σημαίνον, το θραύσμα που διασώθηκε από τις αρπαγές κάποιας μονοσήμαντης σημασίας της πανταχού παρούσας εικόνας. Η πανταχού παρούσα εικόνα είναι μια ανθρωποκεντρική εικόνα στον αμφιβληστροειδή ενός εικονοκλάστη ανίκανου να εκμηδενίσει το ορατό. Ο Γιώργος Κορμπάκης ομογενοποιεί το εικαστικό βλέμμα του σε δύο διαφορετικά μέσα, βίντεο και σκιαγραφικό σχέδιο, όπως έκανε ο Durer ανάμεσα στη χαρακτική και τη ζωγραφική του. Αυτό το κατόρθωμα του Κορμπάκη ως διαλεκτική στροφή απαλλάσσει τα έργα του από την εκφοβιστική τους αύρα εξοικειώνοντας την υλική τους υπόσταση σε μια ενιαία αισθητική, δημιουργώντας μια εικόνα έκκεντρη, χωρίς πρότυπο. Πρόκειται για μια εικόνα που πιστεύει στην Πραγματικότητα του πρότυπού της.


Ο Νικόλας Αντωνίου χρησιμοποιεί διαλεκτικές εικόνες συγκλονιστικής αντιπαράθεσης στις οποίες ο χρόνος ακινητοποιείται ως συμπαγής μονάδα οριοθετημένος σε ένα λαμπυρίζον graffiti πεδίου. Έτσι οι οντότητες που ζωγραφίζει εξαγοράζουν μια απειλούμενη στιγμή παρελθόντος, εξαναγκάζοντας τον χρόνο με ένα βίαιο σχεδιαστικό ή ζωγραφικό τράβηγμα σε μια φωτισμένη χρωματική σύμπτωση με τον εαυτό του. Το Ά-μορφο πρόταγμα του Αντωνίου είναι να αποκαταστήσει τη δυνατότητα τέτοιων συμβολικών συσχετισμών ενώ παράλληλα εκκαθαρίζει αυτόν τον κόσμο φυσικής μυθολογίας εύμορφων εφηβικών αναπολήσεων. Οι μορφές του τραβιούνται και συσπώνται όπως ο απελπισμένος άνθρωπος του Gustave Courbet σε έναν ρεαλισμό ατμοσφαιρικά κοινωνιστικό ή γιγαντώνονται όπως σε μια υπέρταση των μορφών του Goya.

Χάρης Κοντοσφύρης
Ομόνοια 13/10/2011 και Φλώρινα 16/10/2011


Δελτίο Τύπου:
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/blog-post_1951.html
http://www.technohoros.org/
http://antoniounikolas.blogspot.com/
http://www.youtube.com/watch?v=DOC6ErWLLwE

ΕΥΜΟΡΦΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σχεδιάζοντας περίκλειστα την ανθρώπινη μορφή"
Έκθεση ζωγραφικής

Νικόλας Αντωνίου | Δήμος Κηπουρός | Γιώργος Κορμπάκης

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος παρουσιάζει την έκθεση ζωγραφικής τριών νέων καλλιτεχνών αποφοίτων της σχολής καλών τεχνών Φλώρινας με καθηγητές τον Γιάννη Καστρίτση και Χάρη Κοντοσφύρη με τίτλο "Εύμορφος άνθρωπος - σχεδιάζοντας περίκλειστα την ανθρώπινη μορφή".
Ευμορφίζουν τον άνθρωπο: Δήμος Κηπουρός | Γιώργος Κορμπάκης | Νικόλας Αντωνίου

Ο Χάρης Κοντοσφύρης γράφει για τους καλλιτέχνες:
"...Ο Δήμος Κηπουρός προσπαθώντας τις εσωτερικές μορφές των ηρώων του να τις σχεδιάσει σαν αυθόρμητες ροπές από τα μέσα προς τα έξω ζωγραφίζει παραλλαγές της εύμορφης αναγνωρίσιμης εξωτερικής μορφής κοντά σε άμορφες θολότητες. Ισορροπώντας σε αυτό το βολικά διφορούμενο σημείο, ξετρυπώνει οπτικές ουσίες αποδοκιμάζοντας τον μυωπικό ηδονισμό, επικρίνοντας τον μοντερνισμό. Η αψήφιστη ζωγραφική του υπεροψία σφυρηλατεί τρισδιάστατες, ευρυγώνιες κατανομές χώρων του Fragonard με τις δυναμικές σχεδιαστικές εκχυμώσεις του Ροκοκό. Η αμφιταλάντευση ανάμεσα σε υπαρξιακές και νατουραλιστικές ευμορφίες κάνει τον Κηπουρό να ζωγραφίζει ευμετάβλητα, εμπειρικά, αυτοσχεδιαστικά με τα έντονα φιλμικά βλέμματα πρωταγωνιστών ενός David Lynch ή ενός Krzysztof Kieślowski..."

"...Ο Γιώργος Κορμπάκης ομογενοποιεί το εικαστικό βλέμμα του σε δύο διαφορετικά μέσα, βίντεο και σκιαγραφικό σχέδιο, όπως έκανε ο Durer ανάμεσα στη χαρακτική και τη ζωγραφική του. Αυτό το κατόρθωμα του Κορμπάκη ως διαλεκτική στροφή απαλλάσσει τα έργα του από την εκφοβιστική τους αύρα εξοικειώνοντας την υλική τους υπόσταση σε μια ενιαία αισθητική, δημιουργώντας μια εικόνα έκκεντρη, χωρίς πρότυπο. Πρόκειται για μια εικόνα που πιστεύει στην Πραγματικότητα του πρότυπού της.

"...Ο Νικόλας Αντωνίου χρησιμοποιεί διαλεκτικές εικόνες συγκλονιστικής αντιπαράθεσης στις οποίες ο χρόνος ακινητοποιείται ως συμπαγής μονάδα οριοθετημένος σε ένα λαμπυρίζον graffiti πεδίου. Έτσι οι οντότητες που ζωγραφίζει εξαγοράζουν μια απειλούμενη στιγμή παρελθόντος, εξαναγκάζοντας τον χρόνο με ένα βίαιο σχεδιαστικό ή ζωγραφικό τράβηγμα σε μια φωτισμένη χρωματική σύμπτωση με τον εαυτό του. Το Ά-μορφο πρόταγμα του Αντωνίου είναι να αποκαταστήσει τη δυνατότητα τέτοιων συμβολικών συσχετισμών ενώ παράλληλα εκκαθαρίζει αυτόν τον κόσμο φυσικής μυθολογίας εύμορφων εφηβικών αναπολήσεων. Οι μορφές του τραβιούνται και συσπώνται όπως ο απελπισμένος άνθρωπος του Gustave Courbet σε έναν ρεαλισμό ατμοσφαιρικά κοινωνιστικό ή γιγαντώνονται όπως σε μια υπέρταση των μορφών του Goya..."

Εγκαίνια έκθεσης: Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011 20:00

Διάρκεια: 9 Νοεμβρίου έως 3 Δεκεμβρίου 2011
Ημέρες και ώρες λειτουργίας:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 11:00 - 14:30 & 17:30 - 20:30
Τετάρτη, Σάββατο 11:00 - 16:00
Κυριακή, Δευτέρα κλειστά

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
info@technohoros.org
Χορηγία οίνου εγκαινίων
ΕΑΣ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ

Πληροφορίες:
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/10/blog-post_30.html
http://www.technohoros.org/
http://antoniounikolas.blogspot.com/
http://www.youtube.com/watch?v=DOC6ErWLLwE

Η «σΕξαρση» μια τολμηρή έκθεση 52 εικαστικών

http://www.boozecooperativa.com/?lang=gr&l=3
Δείτε σχεδον όλη την έκθεση στο ιστιότοπο του boozecooperativa Τετάρτη 2 Νοεμβρίου
Ομαδική Έκθεση Σύγχρονης Εικαστικής Τέχνης.
Αίθουσα Εκθέσεων Booze Cooperativa
2 - 30 Νοεμβρίου 2011.

Ο Επιμελητής ACG Art του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος κ. Μεγακλής Ρογκάκος οργανώνει την έκθεση που τιτλοφορείται σΕξαρση: Σχέσεις Πέους & Αιδοίου στις Σύγχρονες Εικαστικές Τέχνες και παρουσιάζεται στον πρωτοποριακό χώρο τέχνης Booze Cooperativa στην Αθήνα.

Η «σΕξαρση» είναι μία ομαδική έκθεση με θέμα την σχέση -ένωση ή διαχωρισμό- και των δύο γεννητικών οργάνων -πέους κι αιδοίου- στις εικαστικές τέχνες. Η έκθεση περιλαμβάνει 45 έργα από αντίστοιχο αριθμό διεθνών καλλιτεχνών σε διάφορες μορφές – όπως βίντεο, γλυπτική, εγκαταστάσεις, ζωγραφική, μικτή τεχνική και φωτογραφία.

Το θέμα που επέλεξε ο κ. Μεγακλής Ρογκάκος είναι σκοπίμως τολμηρό. Η «σΕξαρση» προέκυψε ως αντίδραση στην σιωπηρώς συνεχιζόμενη λογοκρισία της παρουσίασης των γεννητικών οργάνων στις εικαστικές τέχνες του 21ου αιώνα. Η έκθεση εορτάζει ένα μεγάλο εύρος στυλ με τα οποία κατάλληλοι εικαστικοί αναπαριστούν το πέος και το αιδοίο με πρωτόγνωρη αμεσότητα και διαφάνεια. Στόχος είναι να αποδειχθεί ότι η εικαστική αναπαράσταση πέους κι αιδοίου μπορεί να είναι επιβραβευτική γενικά για το φιλότεχνο κοινό. Τα εκθέματα σκοπεύουν να γεννήσουν στους θεατές ποικίλα συναισθήματα – όπως αμηχανία, βεβήλωση, γέλιο, διαστροφή, ευθυμία, ζήλια, ηδονή, θάρρος, ίντριγκα, κατάπτωση, λαγνεία, μαζοχισμό, ντροπή, ξενογαμία, οικειότητα, πόθο, ρομαντισμό, σαδισμό, τύψεις, υστερία, φιληδονία, χυδαιότητα, ψάξιμο και ωραιότητα.

Ένας εικονογραφημένος κατάλογος με κείμενα του κ. Μεγακλή Ρογκάκου (Ελληνικά & Αγγλικά) συνοδεύει την έκθεση.

Συμμετέχουν:

1.1. Ανώνυμος (Κίνα α. 1900)
2. Σπύρος Αγγελόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 05.05.1979 / δρα: Αθήνα)
3. Μπλάνκα Αμέσκουα (Μεξικό, Πόλη Μεξικού γ. 06.03.1971 / δρα: Αθήνα, Νέα Υόρκη, Πόλη Μεξικού)
4. Δημήτρης Αντωνίτσης (Ελλάδα, Αθήνα γ. 13.09.1966 / δρα: Αθήνα & Νέα Υόρκη)
5. Νταβίντ Άρμπιτμαν (Μεξικό, Πόλη Μεξικού γ. 30.05.1966 / δρα: Ισραήλ, Γιόκνεαμ)
6. Γιώργος Βαβυλουσάκης (Ελλάδα, Χίος γ. 11.10.1970 / δρα: Αθήνα)
7. Κωνσταντίνος Βαβυλουσάκης (Ελλάδα, Χίος γ. 11.10.1970 / δρα: Αθήνα)
8. Αλέξανδρος Βούτσας (ΗΠΑ, Νέα Υόρκη, Μανχάταν γ. 10.05.1961 / δρα: Αθήνα)
9. Γένεσις Μπράιερ Π-Όριτζ (Αγγλία, Μάντσεστερ γ. 22.02.1950 / δρα: ΗΠΑ, Νέα Υόρκη)
10. Νίκος Γιαβρόπουλος (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 01.04.1971 / δρα: Αθήνα)
11. Γκαμπριέλ Γκρουν (Αργεντινή, Μπουένος Άιρες γ. 09.06.1978 / δρα: Μπουένος Άιρες)
12. Έλλη Γρίβα (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 12.02.1972 / δρα: Αθήνα & Βερολίνο)
13. Αλέξανδρος Δημητριάδης (Ελλάδα, Βόλος γ. 24.03.1962 / Αθήνα)
14. Κώστας Ευαγγελάτος (Ελλάδα, Κεφαλονιά, Αργοστόλι γ. 12.11.1957 / δρα: Αθήνα)
15. Μαρίβα Ζαχάρωφ (Ελλάδα, Αθήνα γ. 25.02.1978 / δρα: Αθήνα)
16. Τίνα Καμπάνη (Ελλάδα, Αθήνα γ. 24.09.1962 / δρα: Αθήνα)
17. Νικόλας Κληρονόμος (Ελλάδα, Αθήνα 17.03.1954 / δρα: Αθήνα)
18. Χάρης Κοντοσφύρης (Ελλάδα, Λέσβος, Μυτιλήνη γ. 1965 / δρα: Αθήνα)
19. Νίκος Κρυωνίδης (Ελλάδα, Ξάνθη γ. 22.04.1963 / δρα: Θεσσαλονίκη)
20. Ιωακείμ Λαπότρ (Γαλλία, Παρίσι γ. 1978 / δρα: Παρίσι)
21. Στάθης Λιβάνης (Ελλάδα, Ιθάκη γ. 24.12.1941 / δρα: Παρίσι & Αθήνα)
22. Παναγιώτης Λιναρδάκης (Ελλάδα, Σπάρτη γ. 03.02.1957 / δρα: Παρίσι & Αθήνα)
23. Χόρχε Λοπέζ (Αργεντινή, Σαν Χουάν γ. 11.03.1975 / δρα: Ισπανία, Βαλένθια)
24. Χάινριχ Λοσόου (Γερμανία, Μόναχο 1843-1897 / δρα: Παρίσι)
25. Μεγακλής (Αγγλία, Λονδίνο γ. 23.12.1972 / δρα: Αθήνα)
26. Άλκηστη Μιχαηλίδου (Ελλάδα, Κρήτη, Ηράκλειο γ. 01.01.1959 / δρα: Αθήνα)
27. Μάρω Μιχαλακάκου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.06.1967 / δρα: Αθήνα)
28. Σαλβατόρε Μορβίλο (Ιταλία, Σαντ’ Αγκάτα γ. 01.01.1959 / δρα: Λονδίνο)
29. Νίκολας Μουρ (Αγγλία, Λονδίνο γ. 19.05.1958 / δρα: Σύρος, Ελλάδα)
30. Ελένη Μπαγάκη (Ελλάδα, Κρήτη, Χανιά γ. 22.12.1979 / δρα: Αθήνα)
31. Ελένη Μυλωνά (Ελλάδα, Αθήνα γ. 14.09.1944 / δρα: Αθήνα & Νέα Υόρκη)
32. Γαβριέλα Ντάρις (Καναδάς, Τορόντο γ. 01.11.1982 / δρα: Λονδίνο)
33. Λένα Ντίμοβα (Σοβιετική Ένωση, Μόσχα γ. 08.03.1959 / δρα: Αθήνα)
34. Οφ Αρτ: Ρούλα Καραφέρη (Ελλάδα γ. 21.11.1966 / δρα: παγκοσμίως)
35. Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 01.03.1975 / δρα: Αθήνα)
36. Θάνος Παναγιώτου (Ελλάδα, Μαρούσι γ. 05.05.1985 / δρα: Αθήνα)
37. Παντελής Παντελόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα 19.04.1957 / δρα: Αθήνα)
38. Ανδρέας Παπαναστασίου (Ελλάδα, Πάτρα γ. 08.04.1980 / δρα: Αθήνα)
39. Σωτήρης Παπανικολάου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 29.09.1963 / δρα: Αθήνα)
40. Κ.Ν. Πάτσιος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 26.11.1977 / δρα: Αθήνα)
41. Ελένη Παυλοπούλου (Ελλάδα, Λάρισα γ. 24.10.1969 / δρα: Αθήνα)
42. Γιαναγκάουα Σιγκενόμπου (Ιαπωνία 1787-1832 / δρα: Γιαναγκάουα-τσο)
43. Γιώτα Σκαρβέλη (Ελλάδα, Σπάρτη γ. 09.01.1958 / δρα: Αθήνα & Λονδίνο)
44. Μαργαρίτα Σκόκου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 03.06.1943 / δρα: Αθήνα)
45. Άγγελος Σκούρτης (Ελλάδα, Πάτρα γ. 16.05.1949 / δρα: Αθήνα)
46. Λία Σταμοπούλου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 21.08.1964 / δρα: Αθήνα)
47. Βιτάλι Στατσίνσκι (Καζακστάν, Κζιλ-Όρντα 1928-2010 / δρα: Παρίσι)
48. Γιώργος Στριφτάρης (Ελλάδα, Άρτα 14.09.1967 / δρα: Αθήνα)
49. Ορέστης Συμβουλίδης (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.10.1979 / δρα: Αθήνα)
50. Τζιάρα (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 17.03.1963 / δρα: Κρήτη, Χανιά)
51. Κορίνα Τριανταφυλλίδου (Ελλάδα, Αθήνα γ. 27.01.1978 / δρα: Αθήνα)
52. Ραλφ Τσιρβόγκελ (Γερμανία, Κλάουστχαλ-Τσέλερφελντ γ. 11.02.1975 / δρα: Βερολίνο)
53. Φίλιππος Τσιτσόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 30.04.1967 / δρα: Μαδρίτη)
54. Πάβλος Χαμπίδης (Ελλάδα, Θεσσαλονίκη γ. 13.11.1957 / δρα: Αθήνα)
55. Άρης Χατζόπουλος (Ελλάδα, Αθήνα γ. 02.11.1982 / δρα: Αθήνα)

ΑΝΟΙΧΤΑ: Κάθε ημέρα, 14:00-22:00.
ΕΓΚΑΙΝΙΑ: Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011, στις 21:00.

ΧΟΡΗΓΟΙ: Η έκθεση διοργανώνεται υπό την αιγίδα της «Θετική Φωνή», Σύλλογος Οροθετικών Ελλάδας.

Η τεκμηρίωση της συμμετοχής του Χάρη Κοντοσφύρη στα παρακάτω link:
http://floroieikastikoi.blogspot.com/2011/08/blog-post_4047.html
http://www.harriskondosphyris.com/archive_new.php/8/2011
http://www.harriskondosphyris.com/archive_new.php/9/2011